De overstap van Donald Pols is opmerkelijk, niet alledaags. Juist daarom verdient hij een moment van 'tussen haakjes zetten'. Wanneer een boegbeeld uit de non‑profitsector een overstap maakt die doet denken aan de bewegingen van Wim Kok destijds, dan is het logisch dat de maatschappelijke antennes aanslaan. En dat geldt zeker voor een sector die haar legitimiteit ontleent aan vertrouwen, transparantie en publieke verantwoordelijkheid.

Het omgekeerde zou overigens evenzeer moeten gelden. Wanneer iemand uit het bedrijfsleven de politiek of de non‑profitsector binnenstapt, zouden dezelfde bellen moeten rinkelen. Niet omdat zo’n overstap per definitie verdacht is, maar omdat de context ertoe doet: macht, belangen en maatschappelijke verwachtingen verschuiven mee.

Tata Steel presenteert de benoeming van Pols als een belangrijke stap in de verduurzaming. Ook dat verdient een moment tussen haakjes. Hoogovens heeft een lange traditie waarin vertegenwoordigers van werknemers een zetel kregen in de Raad van Bestuur. Vanuit dat perspectief is het niet vreemd dat nu een prominente stem uit de milieubeweging een plaats krijgt. Maar de vraag is niet of het kan. De vraag is of het geloofwaardig is.

En geloofwaardigheid is geen kwestie van intenties, maar van inrichting. De regels van goed bestuur zijn hier leidend: heldere verantwoordelijkheden, transparante bevoegdheden en een beloningsstructuur die past bij de maatschappelijke opdracht. Dat zijn geen onbekende thema’s — niet in de politiek, niet in de non‑profitsector, en zeker niet in het bedrijfsleven.

'De overstap van Pols hoeft geen probleem te zijn, maar vraagt wel om zorgvuldigheid, transparantie en zelfreflectie'

Een elegante oplossing zou zijn wanneer Pols en Tata Steel samen expliciet maken hoe zijn portefeuille is afgebakend. Welke bevoegdheden krijgt hij werkelijk? Kan hij besluiten beïnvloeden die het milieu daadwerkelijk dienen? En kunnen wij als toeschouwers overtuigd raken dat deze rol meer is dan symboliek?

Ten aanzien van de beloning ligt er een kans om de geloofwaardigheid te versterken. Pols zou kunnen verdienen wat zijn medebestuurders voor deze functie ontvangen, maar het verschil tussen zijn huidige inkomen en zijn nieuwe salaris zou gestort kunnen worden in een ANBI met een expliciet milieudoel. Daarmee wordt niet alleen een signaal afgegeven, maar ook een brug geslagen tussen persoonlijke integriteit en maatschappelijke verantwoordelijkheid.

De overstap van Pols hoeft geen probleem te zijn. Maar hij vraagt wel om zorgvuldigheid, transparantie en een vorm van zelfreflectie die past bij de sector waar hij vandaan komt — én bij de sector waar hij nu instapt. Tussen haakjes zetten is geen wantrouwen; het is een noodzakelijke oefening in volwassen governance.