Berichten over Twitter

Het is niet makkelijk om je nek uit te steken wanneer het betekent dat je daardoor haat over je heen krijgt. Toch zijn er tientallen non-profitorganisaties in Nederland die met online bedreigingen en intimidatie worstelen. Hoe gaan organisaties en hun vertegenwoordigers daarmee om? De verhalen van Devika Partiman (Stem op een Vrouw) en Liora ten Brinke (Transvisie), Peter Kodde (Stroomversnellers) geeft inzichten.

‘Wie betaalt dat allemaal?’, ‘Jullie willen de wereld redden, maar hier helpen jullie niemand,’ ‘Weer geld verknoeid,’ ‘Dit is propaganda.’ Voor veel goede doelen zijn dit pijnlijke, maar helaas herkenbare reacties op sociale media. En toch kunnen we er niet omheen. Kanalen als Instagram, TikTok en Facebook zijn onmisbaar geworden. Ze helpen om verhalen te delen, betrokkenheid te creëren en fondsen te werven. Maar zichtbaarheid roept ook reacties op. Soms kritisch, soms ongefilterd, soms ronduit vijandig.

De persvoorlichter in fondsenwervende organisaties benadert zijn contacten in de traditionele media volop, als het goed is tenminste. Doorgaans ziet hij bij zijn pogingen free publicity te creëren echter invloedrijke socialemedia-accounts over het hoofd. Dat kan anders, betoogt oud-journalist Teije Brandsma, die fondsenwervende organisaties en nonprofits adviseert over professionalisering van mediabeleid.

Afgelopen augustus verscheen er een nieuwsbericht op de website van RTL Nieuws dat ik vrij opvallend vond. Het vermogen van de superrijken groeit zo snel dat ze niet in staat zijn om het weg te geven. De Giving Pledge, het initiatief van een aantal superrijken om een groot deel van hun vermogen terug te schenken aan de maatschappij, dreigt te mislukken als de deelnemende miljardairs niet snel een tandje bijzetten. Zo hard kan het dus gaan met vermogensgroei!