Artikelen

Shared impact fundraising: een essay over de toekomst van fondsenwerving

2026-09-08T12:54:22Z

Vaak zijn fondsenwervers hard bezig met nieuwe donateurs werven. De vraag is vooral hoe we ervoor zorgen dat mensen zich langdurig verbonden voelen met onze missie én met elkaar. Als gever, maar bovenal als onderdeel van een gemeenschap.

Van relationship fundraising naar shared impact fundraising

Mijn gedachte bouwt voort op een ontwikkeling die ruim dertig jaar geleden begon. Met Relationship Fundraising liet Ken Burnett zien dat duurzame fondsenwerving niet begint bij de gift, maar bij de relatie tussen een individuele donateur en een organisatie. Adrian Sargeant onderbouwde later met zijn onderzoek naar donorretentie dat juist die langdurige relatie de grootste maatschappelijke én financiële waarde oplevert. Hun inzichten hebben ons vak blijvend veranderd. Organisaties investeren meer in loyaliteit, persoonlijke communicatie en langdurige betrokkenheid.

Tegelijkertijd zie ik dat de samenleving opnieuw verandert en daarmee ook ons vak. Maatschappelijke organisaties functioneren allang niet meer in zo'n overzichtelijke werkelijkheid. Rond iedere missie bevindt zich een netwerk van vrijwilligers, deelnemers, beneficiënten, medewerkers, bedrijven, vermogensfondsen, gemeenten, actievoerders en ambassadeurs. Zij beïnvloeden elkaar voortdurend en brengen geld mee, en ook tijd, kennis, ervaring, creativiteit en maatschappelijke invloed. Mensen geven omdat zij een missie belangrijk vinden én omdat zij zich willen verbinden aan anderen met dezelfde ambitie.

Volgens mij staan we aan de vooravond van een grote verschuiving in de ontwikkeling van de fondsenwerving. Relationship fundraising heeft ons geleerd duurzame relaties op te bouwen tussen organisaties en donateurs. De uitdaging voor de komende jaren ligt een stap verder: laten we niet alleen de individuele relatie centraal stellen, maar ook de community rond een maatschappelijke opgave. Alan Clayton verwoordt het als volgt: ‘Succesvolle fondsenwervende organisaties gedragen zich niet als geldmachines, maar als bewegingen waarin mensen een betekenisvolle rol krijgen.’

Ik noem die ontwikkeling shared impact fundraising.

In dit essay gebruik ik bewust de term shared impact fundraising. Daarmee sluit ik aan bij de internationale discussie over Community-Centric Fundraising (CCF), maar leg ik een ander accent. Waar CCF vooral de nadruk legt op gelijkwaardigheid en het centraal stellen van de gemeenschap, gebruik ik shared impact fundraising als een breder organiserend principe voor maatschappelijke organisaties, waarin community, ecosysteem, verbondenheid en gedeeld eigenaarschap samenkomen.

De volgende stap in fondsenwerving

Als shared impact fundraising inderdaad de volgende stap is, dan is het goed om eerst een fundamentele vraag te stellen: waarom verbinden mensen zich eigenlijk aan een organisatie? We willen ergens bij horen, iets bijdragen en ervaren dat we onderdeel zijn van iets dat groter is dan onszelf.

De afgelopen decennia is fondsenwerving sterk geprofessionaliseerd. We meten, testen, targetten en optimaliseren als nooit tevoren. AI en nieuwe technologie bieden daarbij enorme kansen. Ze helpen ons beter te luisteren, patronen te herkennen en mensen persoonlijker te benaderen. Maar wanneer we vooral sturen op conversie, respons en lifetime value, dreigt de mens achter de gift uit beeld te raken. Terwijl die juist het verschil maakt.

De Nederlandse filantropiewetenschappers Wiepking en Bekkers laten zien dat vrijgevigheid niet losstaat van de omgeving waarin mensen leven. Sociale netwerken, maatschappelijke betrokkenheid en sociale normen blijken een belangrijke invloed te hebben op geefgedrag. Mensen geven niet alleen vanuit persoonlijke overtuiging, maar ook omdat zij deel uitmaken van sociale verbanden waarin geven wordt gestimuleerd en gewaardeerd. Vrijgevigheid is daarmee niet alleen een individuele keuze, maar ook een sociaal verschijnsel.

Ook het onderzoek van Ouacha naar diasporafilantropie sluit daarbij aan. Zij laat zien dat geven veel meer is dan een financiële handeling. Achter een gift gaan identiteit, verbondenheid en het gevoel ergens thuis te horen schuil.

Verbondenheid voelen

Dat verlangen naar verbondenheid is misschien wel fundamenteler dan we vaak beseffen.

De sociaal psychologen Roy Baumeister en Mark Leary beschrijven de behoefte om ergens bij te horen als een fundamentele menselijke motivatie. Mensen zoeken ook duurzame plekken waarin zij zich gezien, gewaardeerd en verbonden voelen. Community-denken en verbondenheid zijn daarom geen communicatiemiddel of marketinginstrument.Zij sluit aan bij een van de meest basale menselijke behoeften.

De Britse fondsenwervingsstrateeg Mark Phillips maakt die vertaalslag naar de praktijk van de fondsenwerving.

Geïnspireerd door antropoloog Leighton schrijft hij dat mensen zich een 'waardevol lid van een waardevolle groep' willen voelen. Dat verklaart waarom mensen niet alleen geven om een probleem op te lossen, maar ook omdat zij zich willen verbinden aan iets dat betekenis heeft.

Dat vind ik misschien wel de belangrijkste paradigmaverandering. We vragen mensen om een bijdrage. Maar bovenal bieden we hun ook de mogelijkheid zich te verbinden aan een gemeenschap die zich gezamenlijk op impact richt.

Van organisatie naar ecosysteem

Die gedachte vraagt ook om een andere manier van kijken naar organisaties. De Britse ecoloog Arthur Tansley introduceerde in 1935 het begrip ‘ecosysteem’: een samenhangend geheel van organismen en hun omgeving. De kracht hiervan schuilt in de relaties en wisselwerking daartussen. Die gedachte is verrassend actueel voor maatschappelijke organisaties. Impact ontstaat door de organisatie zelf én haar gehele netwerk. Mensen vervullen bovendien vaak meerdere rollen tegelijk. Een vrijwilliger is ook donateur, een deelnemer wordt ambassadeur, een bedrijf stelt medewerkers beschikbaar en een gever brengt nieuwe gevers mee. Juist die verbindingen maken een community sterk. Begrens de organisatie minder rigide!

Dat betekent ook dat we anders naar fondsenwerving moeten kijken. Niet als een proces waarin een organisatie geld ophaalt, maar als een proces waarin mensen gezamenlijk verantwoordelijkheid nemen voor een maatschappelijke opgave. De organisatie is daarbij de verbinder binnen een groter ecosysteem. Hierbij staat de gemeenschap centraal die gezamenlijk maatschappelijke verandering mogelijk maakt. Donateurs, vrijwilligers, deelnemers, medewerkers, partners en beneficiënten zijn geen losse doelgroepen, maar maken deel uit van hetzelfde netwerk van betrokkenheid.

Ook verandert dat de manier waarop we naar beneficiënten kijken. Wie ondersteuning ontvangt, lijkt vaak een afhankelijke buitenstaander. Maar ook beneficiënten maken deel uit van de community. Zij kunnen meedenken, ervaringen delen en richting geven aan wat werkelijk nodig is. Juist die wederkerigheid maakt een gemeenschap sterker.

Communities versterken de samenleving

Maatschappelijke organisaties vormen een belangrijk deel van het sociale weefsel van onze samenleving. Juist in een tijd waarin polarisatie, individualisering en afnemend vertrouwen in instituties toenemen, groeit hun betekenis. Zij bieden plekken waar mensen elkaar ontmoeten, samenwerken en ervaren dat zij verschil kunnen maken.

Dat vraagt ons misschien ook om opnieuw na te denken over samenwerking. We beschermen vaak onze eigen achterban als gesproken wordt over samenwerking, terwijl veel betrokken mensen zich niet in de eerste plaats verbinden aan één organisatie, maar aan een maatschappelijk ideaal. De vraag zou moeten zijn hoe communities elkaar kunnen vinden en versterken. De maatschappelijke opgave zou het vertrekpunt moeten zijn.

De Amerikaanse politicoloog Robert Putnam liet al zien dat het afnemen van deelname aan verenigingen, kerken en andere maatschappelijke verbanden leidt tot minder onderling vertrouwen, wederkerigheid en betrokkenheid bij de samenleving. Recente onderzoeken van de OECD en de WHO bevestigen dat sociale verbondenheid bijdraagt aan gezondheid en welzijn, en ook aan een veerkrachtige samenleving.

Misschien is dat wel de grootste kracht van shared impact fundraising. Het versterkt ook onze samenleving.

De toekomst van de fondsenwerving

Als shared impact fundraising inderdaad de volgende stap is in de ontwikkeling van de fondsenwerving, vraagt dat een andere manier van kijken naar organisaties én naar de mensen die zich eraan verbinden. Shared impact fundraising bouw je niet met één campagne. Zij groeit in de cultuur van een organisatie.

Het begint met luisteren. Wees nieuwsgierig naar wat mensen bezighoudt, welke talenten zij meebrengen en hoe zij willen bijdragen. Mensen willen meedenken, hun kennis delen, anderen ontmoeten of zelf initiatief nemen. Zij willen ervaren dat hun bijdrage ertoe doet.

Dat vraagt ook iets van organisaties. Community bouwen is de verantwoordelijkheid van iedereen. Verbinding groeit tijdens een jaarlijkse campagne, maar bovenal in de honderden kleine momenten daartussen: bij de eerste kennismaking, in een telefoongesprek of in de terugkoppeling van resultaten.

Ook onze taal doet ertoe. In de fondsenwerving spreken we gemakkelijk over doelgroepen, conversies, retentie en lifetime value. Dat zijn waardevolle begrippen, maar ze vertellen vooral hoe organisaties naar mensen kijken. Misschien moeten we onszelf daarom vaker afvragen hoe wij intern spreken over gevers, vrijwilligers, deelnemers en beneficiënten. Zie ze niet als buitenstaanders maar als onderdeel van het ecosysteem.

‘Community is een terugkeer naar de kern van maatschappelijke organisaties’

Tot slot

Shared impact fundraising is de volgende stap in de ontwikkeling van ons vak, in mijn visie. Niet omdat de relatie met de donateur minder belangrijk wordt, maar omdat die relatie onderdeel is van iets groters: een gemeenschap van mensen die zich samen verantwoordelijk voelen voor een maatschappelijke opgave. Technologie kan daarbij ondersteunend zijn.

Community-denken is daarmee een terugkeer naar de kern van maatschappelijke organisaties. Zij zijn ooit ontstaan omdat mensen zich verbonden voelden met een idee, een ideaal of een gemeenschap. Misschien is de grootste uitdaging voor de komende jaren om die oorspronkelijke kracht opnieuw centraal te zetten.

Het gaat om de vraag: hoe bouwen we gemeenschappen waarin mensen willen geven, meedoen, leren, elkaar inspireren en zich mede-eigenaar voelen van een opgave in de samenleving? Want uiteindelijk geven mensen niet aan organisaties. Zij geven aan een toekomst waarin zij zelf geloven.

Je bouwt geen community om geld op te halen. Je haalt geld op omdat je een community hebt.

Petra Hoogerwerf is strategisch begeleider, auteur en hoofdredacteur van Vakblad fondsenwerving. Ze is pionier op het gebied van fondsenwerving in Nederland en richtte de eerste opleiding Marketing, Sponsoring en Fondsenwerving op (Universiteit Utrecht). Daarnaast schreef Petra negen boeken, waaronder ‘Handboek Fondsenwerving’, ‘Vonk! Fondsenwerven met hoofd en hart’, en meest recent ‘Vliegwiel voor buurtinitiatieven’.

(Inspiratie)bronnen

Baumeister, R. F., & Leary, M. R. (1995). The need to belong: Desire for interpersonal attachments as a fundamental human motivation. Psychological Bulletin, 117(3), 497–529.

Bekkers, R., & Wiepking, P. (2011). A literature review of empirical studies of philanthropy: Eight mechanisms that drive charitable giving. Nonprofit and Voluntary Sector Quarterly, 40(5), 924–973.

Burnett, K. (1992). Relationship Fundraising: A Donor-Based Approach to the Business of Raising Money. White Lion Press. Burnett, K. (2024). Relationship Fundraising (32nd anniversary ed.). White Lion Press.

Clayton, A. (2025). Fundraising is unique: we are selling a problem, not a solution. Bayes Business School.

Hoogerwerf, P. (2012). Vonk! Fondsen werven met hoofd en hart. Uitgeverij Mei.

Hoogerwerf, P. (2017). Échte winst. Uitgeverij Mei.

OECD. (2025). Social Connections and Loneliness in OECD Countries. OECD Publishing.

Ouacha, M. (2025, 23 oktober). Tussen Twee Werelden: Diaspora-filantropie en de zoektocht naar identiteit, spiritualiteit en verbondenheid. NOV – Platform Vrijwillige Inzet.

Phillips, M. (2025). Growing Giving in the UK: Inspiration from Charity Thought Leaders. Chartered Institute of Fundraising.

Putnam, R. D. (1995). Bowling Alone: America's Declining Social Capital. Journal of Democracy.

Putnam, R. D. (2000). Bowling Alone: The Collapse and Revival of American Community. Simon & Schuster.

Sargeant, A. (2008). Donor Retention: What Do We Know and What Can We Do About It? Indiana University.

Sargeant, A. (2010). Fundraising Principles and Practice. Jossey-Bass.

Tansley, A. G. (1935). The Use and Abuse of Vegetational Concepts and Terms. Ecology, 16(3), 284–307. https://doi.org/10.2307/1930070

Vries, de M./Schokkenbroek, M./ Hoogerwerf, P. (2025). Vliegwiel voor buurtinitiatieven: De aanpak van buurtcoöperatie de Eester
– van, voor, door bewoners. Uitgeverij Mei.

WHO. (2025). Social connection linked to improved health and reduced risk of early death. World Health Organization.

Dit essay stond eerder in Vakblad fondsenwerving, jaargang 28, nummer 3, dat in augustus 2026 verscheen.

Labels: Petra Hoogerwerf, Goede Doelen, Fondsenwerving, Non-profit, Community, Relatiebeheer, Community fundraising, Toekomst, Vf 28-3, Ecosysteem, Relationship fundraising, Shared Impact Fundraising, Verbondenheid

Verwacht geen applaus

2026-08-27T11:45:10Z

De meeste fondsenwervers calculeren in hun begroting een aantal afwijzingen in. Verstandig en realistisch. Toch blijf je hopen op een positief antwoord als je een fonds, sponsor of gever om steun vraagt. En dan komt toch die afwijzing. Misschien doet dat zoveel pijn omdat we niet vechten voor onszelf, maar voor iets waarin we geloven, de mensen voor wie dat geld bedoeld is. Dat is misschien wel de mooiste én de lastigste kant van ons vak.

Neem op zo’n moment vooral de ruimte om te balen. Eet een reep chocolade, maak een stevige wandeling of mopper tegen een collega.

Mij helpt het om dat doel voor ogen te houden. Ik ben ervan overtuigd dat er altijd mensen zijn die wél in het idee geloven. De afwijzing is gebeurd en hoe graag je het ook anders had gewild, daar verander je niets meer aan. De energie die gaat zitten in je teleurstelling of woede, kun je beter besteden aan de volgende aanvraag.

Een grote valkuil is dat we een afwijzing persoonlijk maken. Alsof die ene brief iets zegt over onze kwaliteiten. Nieuwendijk schrijft dat we ons werk niet afhankelijk moeten maken van die erkenning. Dat betekent niet dat waardering er niet toe doet, maar wel dat je een ‘nee’ niet hoeft te vertalen naar: ‘Ik ben niet goed genoeg’. Dat zijn twee verschillende dingen.

Ga vooral na waarom de aanvraag is afgewezen. Vaak heeft dat minder met de kwaliteit van jouw werk te maken dan je denkt. Misschien paste de aanvraag niet binnen het beleid, was het budget al verdeeld of was de timing ongunstig. En: kijk eerlijk naar wat beter had gekund: de keuze voor de financier, de inhoud van de aanvraag, de begroting of de manier waarop het contact is opgebouwd?

En beste vermogensfondsen: neem de tijd om een afwijzing goed te motiveren want van een standaardtekst leren we weinig, van een eerlijk antwoord des te meer.

Dus gewoon doorgaan allemaal! De wereld verbeteren was toch al geen klus voor mensen die applaus nodig hebben.

Dit editorial stond eerder in Vakblad fondsenwerving, jaargang 28, nummer 3, dat in augustus 2026 verscheen.

Reageren? petra.hoogerwerf@fondsenwerving.nl

Labels: Petra Hoogerwerf, Goede Doelen, Editorial, Vermogensfondsen, Fondsaanvragen, Vf 28-3, Afwijzingen, Incasseren, Teleurstelling, Verwacht geen applaus

Wij zijn met meer

2026-06-11T10:06:19Z

Maar dat doen ze niet.

Wij zijn met meer.

De meerderheid van Nederland gelooft nog altijd in een samenleving waarin mensen voor elkaar zorgen. Een land van solidariteit, cultuur, duurzaamheid, diversiteit en internationale verbondenheid. Dat is het Nederland waar onze sector dagelijks aan werkt. Juist goede doelenorganisaties en ngo’s weten hoe kwetsbaar vooruitgang kan zijn.

Juist daarom raakt het mij dat intimidatie ook non-profitorganisaties treft, onze sector dus. In deze editie schrijft mijn collega Marijn Thijs over bedreigingen. Alleen al het feit dat we daar aandacht aan moeten besteden, zegt iets over deze tijd. Collega’s in de sector, mensen die zich inzetten voor een betere wereld, krijgen te maken met verdachtmakingen, desinformatie en bedreigingen.

Ik word daar boos over. Heel boos. Het sterkt me om te blijven werken aan een wereld waarin vreedzaamheid de norm is.

Wij zijn met meer.

En misschien is het niet toevallig dat het woord ‘lef’ opduikt in de artikelen van deze editie. Wij geven mensen het woord die het lef hebben door te gaan, juist als ze tegengewerkt worden, zoals Devika Partiman en Liora ten Brinke. Bram Schaper, die het lef heeft om een boek te schrijven waar veel mensen in de sector het niet mee eens zijn. Of gynaecoloog Annelies Bos, die ondanks dat ze zelf long covid heeft, samen met Ellen Bark-Lindhout Stichting Long COVID oprichtte en nu (eind mei) voorzichtig politieke aandacht krijgt. Jeanette Eesmann-Foster noemt lef zelfs een competentie voor fondsenwervers.

Lef is misschien wel het belangrijkste antwoord op de haatzaaiers, juist omdat wij met meer zijn.

Dit editorial stond eerder in Vakblad fondsenwerving, jaargang 28, nummer 2, dat in juni 2026 verscheen.

Reageren? petra.hoogerwerf@fondsenwerving.nl

Labels: Petra Hoogerwerf, Editorial, Protest, Democratie, Asielzoekers, Solidariteit, Vf 28-2, AZC, Extreemrechts, Geweld, Lef, Wij zijn met meer

Vuur

2026-03-12T12:05:43Z

Want we móéten techniek toepassen. En we móéten ook voorop willen lopen op dit gebied, juist als goede doelen en maatschappelijke en culturele organisaties. Omdat het nodig is om relevant te blijven. Omdat onze tijd en middelen schaars zijn. Én omdat donateurs terecht verwachten dat ze antwoord krijgen als ze een mail sturen of een klacht indienen. Daarom is technologie een van onze hoofdthema’s in dit blad.

Technologie fascineert me, prikkelt me en daagt me ook behoorlijk uit. Mijn collega Marijn noemt me soms plagend ‘Digibetra’. Het geeft aan hoeveel moeite het mij en onze generatie van vijftigplussers kost om de techniek te volgen en toe te passen, in de ogen van jongeren.

En toch…

Soms klinkt er een stemmetje in mijn hoofd dat zegt: ‘Luister, techniek is belangrijk, maar laten we scherp blijven wáárvoor we het doen.

Techniek herkent patronen, maar niet pijn, verdriet of teleurstelling. Techniek optimaliseert journeys, maar niet hoop. Techniek zorgt voor efficiënter werk, maar geeft geen aandacht aan die donateur die belt met twijfels, zorgen en vragen. Techniek ontzorgt, analyseert, bouwt en regelt binnenkort.

En toch…

Hoop, rechtvaardigheid en verontwaardiging over wat mensen, dieren en de natuur wordt aangedaan, vuurt mijn werk echt aan. Julie werk. Als ik écht aan ga, is er veel energie om bergen te verzetten. En dan helpt techniek me om zaken efficiënter en slimmer te organiseren.

Dat vuur voelde ik bij het schrijven over het lot van de Oeigoeren. Over een volk dat systematisch wordt onderdrukt en uitgewist.

Gebruik techniek als middel en blijf het vuur voelen voor je werk. Mensen willen geraakt worden, niet geoptimaliseerd.

Dit editorial stond eerder in Vakblad fondsenwerving, jaargang 28, nummer 1, dat in maart 2026 verscheen.

Labels: Petra Hoogerwerf, Editorial, Technologie, AI, Marketing automatisering, Motivatie, Vf 28-1, Oeigoeren, Optimalisatie, Vuur

Als het digitale podium ineens krimpt

2025-12-11T17:07:03Z

Margreet Plug, directeur van Goede Doelen Nederland, zegt: ‘Voor goede doelen en maatschappelijke organisaties heeft dit besluit grote gevolgen. Het raakt aan fundamentele rechten zoals de vrijheid van meningsuiting en het recht op informatie. Daarnaast heeft het directe impact op het werk van goede doelen: zij bereiken minder mensen met hun maatschappelijke boodschap, terwijl die juist nu zo belangrijk is.’

Als een techreus bepaalt welke boodschappen versterkt mogen worden en welke niet, is dat geen commerciële nuance meer, maar een fundamentele democratische kwestie. Kritische stemmen over zorg, klimaat, mensenrechten of armoedebestrijding worden op afstand gezet. Zoals een kritische analyse stelt: “Civil society will face new barriers to being heard. … Public awareness drives, advocacy initiatives, and even fundraising appeals that NGOs rely on … could all be affected.” (Bron: liberties.eu)

Het raakt de publieke ruimte: niet iedereen heeft organisch bereik, niet iedereen kan virale content genereren. Maar via betaalde advertenties had je wél een kans om echt gehoord te worden. Door deze weg af te sluiten, creëert Meta een democratische kloof tussen wie gemakkelijk toegang heeft tot groot bereik en wie bekneld raakt in algoritmes. Ook krijgt desinformatie volgens Greenpeace meer vrij spel.

Voor fondsenwervers betekent dit: alert zijn. Niet alleen slimmer werken, maar ook beseffen dat we nu in een ander regime opereren, waarin we niet meer kunnen uitgaan van gelijke toegang tot de mediakanalen. Daarom moeten we bouwen aan alternatieven: aan directe verbindingen, aan echte communities.

Meta maakt ons digitale podium kleiner. Maar onze maatschappelijke betekenis hoeft dat niet te zijn. Claim terug wat hoort bij democratie en de vrijheid van meningsuiting: zorg ervoor dat je luid en vrij gehoord wordt. Niet als advertentie, maar als gesprekspartner in onze samenleving.

Dit editorial stond eerder in Vakblad fondsenwerving, jaargang 27, nummer 4, dat in december 2025 verscheen.

Labels: Petra Hoogerwerf, Goede Doelen, Editorial, Maatschappelijk Middenveld, Democratie, Meta, Vf 27-4, Publieke ruimte