Artikelen

Jeroen Wooning over fondsenwerving: ‘�chte interactie is wat mensen bij elkaar brengt’

2026-04-14T12:42:40Z

Dit is je eerste functie in de goededoelensector. Hoe ben je bij de KNRM terecht gekomen?

‘Ik ben bij de KNRM gekomen omdat ik al dertig jaar geniet van de Noordzee. Ik surf heel graag en kan al plezier beleven van de weg naar de zee toe. Hiervoor werkte ik in marketing en communicatie voor bedrijven in de offshore energiesector, maar ik was op zoek naar een stukje zingeving. Mijn vrouw, die fondsenwerver is bij WWF Nederland, kwam een vacature tegen voor fondsenwerver bij de KNRM. Ik schreef een motivatiebrief, stopte die in een fles en leverde die hier op de balie af. Twee weken later kon ik beginnen.’

‘Ik moet wel zeggen: waar ik primair koos voor de KNRM vanwege mijn band met de zee, kreeg ik snel extreem veel respect voor al die mensen die levens redden op gevaarlijke plekken waar jij en ik over het algemeen niet willen zijn. Daar hebben zij de beste materialen en opleidingen voor nodig en dat ik daar mijn steentje aan mag bijdragen, is nu mijn grootste drijfveer.’

Paspoort

Jeroen Wooning, geboren in 1975, woont in Haarlem.

CV:

2020 – heden KNRM: Verbinder
2019 - 2020 45 NB°: Freelance marketeer
2005 - 2019 Diverse organisaties: (Arbeids-)marketing en verkoop
2000 - 2005 Sporthuis Wooning: Zelfstandig ondernemer- 1997
1999 Reisleider/Surfleraar

Geeft zelf aan: KNRM, WWF en Alzheimer Nederland (o.a.)

Kijkt/leest: Vakblad fondsenwerving, Goede Doelen Nederland,ondsenwervingblog.

Je werkt als fondsenwerver en relatiebeheerder, maar hebt daar zelf het label ‘verbinder’ op geplakt.

‘Voor mij zit in de functietitel ‘verbinder’ een combinatie van die twee onderdelen. Pure fondsenwerving kan opgevat worden als eenrichtingsverkeer: ik vraag, jij geeft. Maar ik wil een beleving creëren en zorgen dat de verbinding structureel wordt, en daarmee de donaties. We refereren aan onze donateurs als ‘redders aan de wal’, ten opzichte van de vrijwilligers die de ‘redders op zee’ zijn. Het één kan niet bestaan zonder het ander, dus je wilt zorgen dat je donateur dat voelt. De magie zit in de momenten waarin die twee groepen elkaar ontmoeten. Het is mijn werk om die verbinding te leggen; dat leidt ertoe dat mensen trots worden om bij te mogen dragen, dat ze daar betrokkenheid bij voelen.’

Hoe doe je dat?

‘Ik probeer op allerlei niveaus ontmoetingen te faciliteren tussen donateurs of bedrijven en de vrijwilligers die het reddingswerk doen. We kunnen mensen meenemen op een reddingboot en ze het werk laten beleven, maar dat is slechts de kers op de taart. Échte interactie is wat mensen dichter bij elkaar brengt.’

Wat doet de KNRM precies?

‘Men denkt wel eens dat de KNRM hetzelfde is als de reddingsbrigade, maar het zijn twee verschillende organisaties. Elk met een eigen organisatiestructuur en een eigen werkgebied. Kort gezegd is de reddingsbrigade in de zomer actief op het strand en in de branding, waar de vrijwilligers van de KNRM 24/7 en bij alle weersomstandigheden op en rond de zee en het ruime binnenwater gealarmeerd kunnen worden voor het redden en helpen van mens en dier. De Kustwacht is weer iets anders: zij zijn als het ware de meldkamer, zij bepalen wie in actie moet komen na een melding.’

‘Als de KNRM dan nodig is, gaan bij de vrijwilligers in de buurt piepers af. Gemiddeld gebeurt dat 2.500 keer per jaar op de in totaal 45 plekken waar we actief zijn. Noodsituaties kunnen 365 dagen per jaar, 24 uur per dag gebeuren. Dat vind ik zo bizar aan onze vrijwilligers: zij doneren met de manier waarop zij hun leven indelen, ontzettend veel tijd aan het redden van levens van mensen die ze niet kennen. Als ze een stukje gaan wandelen, nemen ze hun fiets aan de hand mee, omdat ze binnen tien minuten op de boot moeten kunnen zijn. Ze staan altijd aan.’

'Wat wij doen is écht, op het randje van leven en dood'

KNRM draait op vrijwillige bijdragen en ontvangt geen overheidssteun. Waarom niet?

‘Het is de afgelopen 200 jaar goed gegaan zonder! Maar zonder gekkigheid, onafhankelijkheid is voor ons ongelofelijk belangrijk. We willen te allen tijde onze eigen keuzes kunnen maken. Als wij vinden dat een bepaald overlevingspak het beste is, willen we dat regelen zonder rekening te moeten houden met regels uit Den Haag. Het maakt niet uit wie je bent of wat je hebt gedaan: wij redden iedereen, kosteloos, en met hulp van vrijwilligers. Dat kunnen we door donaties. Een ander voordeel is dat wanneer iemand een briljant idee heeft, ze er simpelweg mee naar onze directeur kunnen. Dan kan het zo geregeld zijn.’

In je werk staat het maken van verbindingen centraal. Wat is daarbij jouw belangrijkste troef?

‘Onze verhalen. We kunnen heel goed vertellen wie we zijn en wat we doen en je raakt daar snel van onder de indruk. We hebben een prachtige podcast (Redders op Zee, red.) waarin zowel de redders als geredde mensen hun ervaringen delen. Soms zijn die reddingsacties heel heftig geweest. Sowieso moedigen we het aan dat vrijwilligers vertellen over de dingen die ze meemaken, ook al vinden zij het zelf de normaalste zaak van de wereld.’

‘Ook hebben we een succesvolle serie gemaakt met influencer Govert Sweep. Hij heeft bij ons het hele opleidingstraject wat vrijwilligers moeten doen voor ze starten bij de KNRM doorlopen en ongezouten vastgelegd hoe dat ging. Hij was er niet voor de foto’s en de likes, maar om het échte verhaal te vertellen. Wat wij doen is echt, op het randje van leven en dood. Daar moet je mee om kunnen gaan en je moet het willen. Bij Govert klopte dat. Hij had tijdens de serie ook een pieper, ging mee met acties en was laatst op eigen initiatief aanwezig op een KNRM-event.

Hoe is jullie fondsenwervingsmix?

‘We ontvangen veel particuliere giften en we mogen nalatenschappen ontvangen, waar we heel dankbaar voor zijn. Die zijn heel vaak geoormerkt, bijvoorbeeld voor een specifieke reddingboot of reddingstation. Daarnaast hebben we veel bedrijfspartners: zoals grote organisaties die zich aan de KNRM in het groot verbinden, maar ook lokale bedrijven die zich inzetten voor een specifiek reddingstation. Voorheen was dat vooral vanuit de maritieme- en offshore sector, maar nu ook steeds meer bedrijven uit andere sectoren die bij onze kernwaarden passen: samen, veilig en met vertrouwen. Lokaal worden giften heel concreet en persoonlijk. Zij sponsoren dan bijvoorbeeld een overlevingspak, waarna ze dat pak aan een vrijwilliger overhandigen, in plaats van een cheque aan de stichting.'

'Het is voor een lokale ondernemer leuker om te schenken aan een bekende'

Hoe leiden jullie dat in goede banen?

‘Dat is inderdaad een uitdaging voor ons team. We proberen bij ieder reddingstation iemand te hebben die zich lokaal bezighoudt met de fondsenwerving en wij begeleiden hen vanuit het hoofdkantoor. Het is goed en duurzaam als zulk soort acties lokaal gecommuniceerd en gevoeld worden. Wij hoeven niet alle vissen zelf binnen te halen, we delen liever de hengels uit. Uiteindelijk is het voor een lokale ondernemer ook leuker om te schenken aan iemand die je kent.’

Wat is de voornaamste uitdaging die jij in jouw werk tegenkomt?

‘Voor mij is dat focus in mijn werk vinden. Ik vind alles binnen de KNRM leuk en daardoor zou ik 24/7 kunnen werken. Dat komt ook door de authentieke passie die je voelt bij de collega’s en de vrijwilligers die zich niet altijd op kantooruren inzetten. Dat maakt het soms moeilijk om nee te zeggen. Maar ik heb een fantastisch gezin en ik hang nog steeds erg graag aan de kite, dus die balans vinden tussen werk en privé vind ik wel heel belangrijk. Ik wil mijn werk zo goed mogelijk doen, zonder uitgeblust te raken.’

Op welke dag in je fondsenwervende carrière kijk je nog wel eens terug?

’11 mei 2020 was voor mij een hele heftige dag. Toen verongelukten vijf surfers door het zeeschuim bij Scheveningen. Ik werkte toen net twee maanden bij de KNRM en was die dag aan het kiten in IJmuiden. Bij mij waren de omstandigheden geweldig, er ontstonden door de zon op het wilde water regenboogjes in de golven. Ik was zo gelukkig. Op de kant kwam ik erachter wat er verderop gebeurd was. Eén persoon is pas na drie weken gevonden. Daar heb ik het ook echt persoonlijk moeilijk mee gehad.’

‘Tegelijkertijd werd het meteen duidelijk dat je onderdeel bent van een organisatie die in zulke situaties ongelofelijk veel kan betekenen. We hebben één surfer kunnen redden. Het leidt tot enorme trots en dankbaarheid voor de inzet van de vrijwilligers. Het motiveert mij ook om bij te dragen aan kleinere acties. Ik denk dat iedereen die hier werkt wel zo’n moment kent, waarop het duidelijk werd: hierom doe ik dit werk.’

Wat was het grootste dilemma waar je in je carrière mee bent geconfronteerd?

‘Ik heb niet echt grote dilemma’s gehad. Ik ben iemand die graag zijn gevoel volgt. Als iets niet goed voelt, doe ik het niet. Wat wel door je hoofd schiet, bijvoorbeeld na zoiets vreselijks als het drama in Scheveningen, is hoe je dan met fondsenwerving aan de slag gaat. Als je ziet dat de heftige verhalen iets losmaken, wil je mensen in staat stellen wat te doen, met respect voor de betrokkenen over wie het gaat. Vrijwilligers vinden het vragen om bijdragen sowieso wat moeilijker, maar als donateurs of partners een intrinsieke motivatie hebben en aangeven graag ons werk mogelijk te maken, neemt dat zo’n dilemma ook praktisch weer weg.’

‘Kijk niet alleen maar naar wat jij als werver wilt, maar ook naar wat je doelgroep wil’

Wat is de belangrijkste les die je hebt geleerd?

‘Kijk niet alleen naar wat jij als werver wilt, maar ook naar wat je doelgroep wil. Soms ben je met een goed idee op de verkeerde plek. Zorg ervoor dat je met mensen in gesprek raakt om erachter te komen wat zij willen.’

Hoe zie jij je toekomst als fondsenwerver?

‘Lekker doorgaan zoals het gaat! Hoe meer tijd er verstrijkt, hoe mooier de relaties worden. Alle samenwerkingen zijn klein begonnen en sommigen zijn ondertussen organisch naar veel grotere partnerschappen gegroeid. Daar zijn ook bedragen mee gemoeid waarvan je jaren geleden niet had durven dromen. Dat wil ik heel graag voortzetten.’

Dit artikel stond eerder in Vakblad fondsenwerving, jaargang 28, nummer 1, dat in maart 2026 verscheen.

Labels: Interview, KNRM, Over fondsenwerving, Fondsenwerving, Relatiebeheer, Vf 28-1, Jeroen Wooning, Redders aan de wal, Redders op zee, Reddingswerk, Verbinder

Roeland van der Hoorn over fondsenwerving: ‘Wees je bewust van wat je voor je organisatie teweegbrengt’

2026-02-10T11:33:13Z

Hoe ben je in de fondsenwervende sector terecht gekomen?

‘Ik wilde graag de culturele sector in, dat heb ik van huis uit meegekregen. Ik heb Algemene cultuurwetenschappen gestudeerd maar ik wist niet waar ik uit wilde komen. Toen kwam er een traineeship voorbij van Van Dooren Advies (VDA). Zij zagen dat er vraag naar fondsenwervers was in de culturele wereld en herkenden daarnaast een behoefte aan cultureel ondernemerschap. Het was een mogelijkheid om voor de bibliotheek Rijn en Venen te gaan werken. We zijn met afstand de grootste culturele instelling van de omgeving, als je kijkt naar de hoeveelheid mensen die we bereiken en de impact die we hebben. Daarbij kom ik zelf uit Leimuiden en ik wilde me graag inzetten voor mijn eigen omgeving. VDA zorgde destijds voor de theoretische handvatten en daarnaast ging ik hier aan het werk.’

Paspoort

Roeland van der Hoorn, geboren in 1995, woont in Leimuiden.

CV:

2020 – heden Bibliotheek Rijn en Venen: Coördinator fondsenwerving & Frontofficemedewerker

Voordat Roeland begon bij Bibliotheek Rijn en Venen, was hij student Cultuurwetenschappen aan de UvA (2013 – 2019, Bachelor en Master), en trainee bij Van Dooren Advies (2020- 2021).

Geeft zelf aan: Lokale organisaties en initiatieven die bijdragen aan de leefbaarheid van mijn eigen woonplaats.

Kijkt/leest: Het Bibliotheekblad, voor ontwikkelingen in de sector.

‘Ik keek er niet gek van op dat er fondsen werden geworven voor de bibliotheek. Subsidies zijn niet vanzelfsprekend, zeker op lokaal niveau niet. Een aantal van mijn medestudenten ging na de opleiding ook aan de slag als fondsenwerver in de culturele sector. Ik werk hier nu drie dagen in de week als fondsenwerver, de vierde dag werk ik ‘voor de schermen’. Dan komen kleine kinderen naar me toe om me te vragen of we een boek hebben over hagedissen, omdat hun spreekbeurt daarover gaat. Het is geen vereiste om je werk goed te kunnen doen, maar het is wel goed voor mijn werk. Het is mijn taak om te vertellen wat we doen en voor wie. Als ik op de vloer sta, kan ik mijn andere werk beter en geloofwaardiger doen.’

Wat doe je in je huidige functie?

‘Ik doe hele verschillende dingen. Een deel van de financiering voor onze kerntaken komt van de gemeente. Daar komt binnenkort ook een zorgplicht bij: dan wordt het wettelijk verplicht voor gemeenten om in bibliotheken te voorzien. Voor alles wat we daar bovenop willen doen, schrijf ik fondsen aan, zoals voor de uitwerking van vernieuwende programma’s en diensten waaronder taalonderwijs, of het textielkunstwerk wat boven in de vestiging hangt. Het is veel projectfinanciering, maar we hameren erop dat bijdragen structureler worden. Wij willen graag iets extra’s bieden. Als we dat niet kunnen doen, verliezen we een stukje van onze identiteit.’

‘Toen ik hier binnenkwam in 2020, werd er nog niet aan fondsenwerving gedaan. De directeur zei destijds: ‘We gaan een complete vernieuwing in, daar hoort ook fondsenwerving bij.’ Ik ben dat langzaam gaan opbouwen, maar dat was geen makkelijke taak. Ik loop nu al een paar jaar rond, maar we zij nog niet zo ver dat onze hele fondsenwervingsmix helemaal is afgedekt.’

‘Subsidies zijn niet vanzelfsprekend, zeker op lokaal niveau niet’

Hoe ziet jullie fondsenwervingsmix er op dit moment uit?

‘Het grootste gedeelte van onze gelden komt van de gemeente. Er zijn allerlei subsidies waar we voor in aanmerking komen. Vervolgens komt een deel uit fondsen, een beetje uit het lokale bedrijfsleven en een klein stukje uit leden. Vooralsnog is dat alleen uit contributie en wat ‘fooien’, nog niet uit actieve particuliere werving. Hoewel ik daar wel mogelijkheden zie, gebeurt dat nu nog niet.’

‘We zijn in 2020 begonnen met oogsten van het laaghangende fruit. Destijds was het: we hebben nu geld nodig voor dit project, dus gaan we dat bij dat fonds aanvragen. Nu loopt dat heel stabiel en is dat gedeelte goed gestructureerd. Ook de projectadministratie nam ik snel onder handen, want je wil alle informatie over je verschillende geldstromen en subsidies op een centrale plek bewaren. Dat zie je niet terug in concrete opbrengsten, maar ik zie dat als relatiebeheer.’

‘We krijgen steun van bedrijven die lokaal betrokken zijn en graag hun naam willen verbinden aan een betrouwbare naam als de bibliotheek’

Welke fondsen schrijf je zoal aan?

‘Dat is een brede groep landelijke fondsen, denk bijvoorbeeld aan het VSBfonds, het Letterenfonds en het Mondriaanfonds, maar ook Fonds Sluyterman van Loo. Ook lokaal hebben we financiering aangevraagd bij het Alphen Fonds en lokale fondsen in Boskoop en Rijnwoude. Ik merk bij hen vaak grotere betrokkenheid. Gemiddeld halen we per jaar een paar ton op uit fondsen.’

Hoe gaat het werven bij het bedrijfsleven in zijn werk?

‘Ook daar valt nog winst te behalen, want de bijdragen van bedrijven zijn nog niet structureel helaas. We krijgen steun van bedrijven die lokaal betrokken zijn en graag hun naam willen verbinden aan een betrouwbare naam als de bibliotheek. Soms is hun bijdrage zichtbaar, soms ook niet. Een lokale ondernemer verzorgt bijvoorbeeld onze ‘Zin in Zondag’-serie, waarbij er iedere zondag een culturele activiteit in ons gebouw wordt georganiseerd. Vooralsnog komen die mensen naar ons toe en werf ik niet actief bij bedrijven. Dat wil ik wel graag veranderen, juist ook om onze financieringsmix te diversifiëren.'

Waar liggen wat jou betreft nog kansen?

‘Ik geloof dat we met de bibliotheek ook aan nalatenschappenwerving zouden kunnen doen, in navolging van andere culturele instellingen. De bibliotheek is voor veel mensen iets aaibaars en een plek waar ze een warm gevoel bij hebben. Tegelijkertijd zou zo’n campagne lastig op te zetten zijn, omdat alle bibliotheken onafhankelijk zijn en ook ondergebracht zijn bij verschillende koepelorganisaties. Ik heb er wel eens over gepraat met de VOB (Vereniging Openbare Bibliotheken, red.), of we mensen niet kunnen wijzen op de mogelijkheid om na te laten aan de bibliotheek, bijvoorbeeld met een radiospotje. Ik hoop dat mensen die dat horen daarna hun lokale bieb bellen om de mogelijkheden te bespreken. Maar de koepelorganisaties zijn daar nog niet zo happig op, juist omdat iedere bibliotheek autonoom is en niet iedere lokale bibliotheek een nalatenschap goed kan verwerken.’

In hoeverre is de bibliotheeksector bezig met fondsenwerving?

‘Op dit moment zijn er maar tien á vijftien mensen in onze sector die fondsenwerving echt als kerntaak hebben, meer niet. Anderen doen het meer incidenteel, bijvoorbeeld voor een specifiek programma. De meeste van de vijftien wervers zijn in dienst van de grotere bibliotheken in Nederland. Met dat groepje proberen we elk kwartaal bij één van onze bibliotheken fysiek af te spreken. Dan delen we onze ervaringen en bespreken we interessante regelingen, opleidingen en nieuwe ideeën zoals het werven van nalatenschappen. Het is heel prettig om op die manier met collega’s te kunnen sparren.’

‘We zijn geen concurrenten van elkaar, maar we doen wel hetzelfde werk. Dat geeft een interessante dynamiek waarbij we vooral van elkaar proberen te leren. De samenstelling van de groep is ook heel verschillend: er zitten hele ervaren fondsenwervers tussen maar ook mensen die net komen kijken en fondsenwerving in hun portefeuille krijgen. Dat contact is erg waardevol.’

Wat is de voornaamste uitdaging die jij in jouw werk tegenkomt?

‘Dat potentiële gevers, fondsen, particulieren of bedrijven de bibliotheek zien als iets vanzelfsprekends, niet als een instituut waaraan gegeven moet worden. Als je tijd hebt om het uit te leggen, verdwijnt die reactie wel vrij snel. Maar op het eerste gezicht is er altijd wat terughoudendheid.’

Op welke dag in je fondsenwervende carrière kijk je nog wel eens terug?

‘Ik heb een grote aanvraag gedaan, een paar jaar terug, bij het Fonds Cultuurparticipatie voor het MeeMaakPodium: een project waarbij het initiatief voor projecten en activiteiten veel meer bij de bezoekers ligt. Zij krijgen letterlijk en figuurlijk het podium en wij hebben daarin een meer faciliterende rol. Het is een project wat meerdere jaren loopt en er is een groot bedrag bij gemoeid. Dat heeft onze werkwijze veranderd én verbetert de betrokkenheid van bezoekers bij de bibliotheek.’

‘Verder haal ik altijd veel voldoening uit de kleine blijken van waardering. Als ik hier op zaterdag boeken aan het opruimen ben en mensen hoor zeggen: ‘Wat een mooi kunstwerk is dat,’ kan ik daar heel blij van worden.’

Wat was het grootste dilemma waar je in je carrière mee bent geconfronteerd?

‘Een van de dilemma’s was de vraag of we een vriendenkring moesten oprichten. Op het eerste gezicht lijkt dat logisch, maar voor een bibliotheek werkt dat wezenlijk anders dan bij een museum of theater. Onze kernwaarden zijn toegankelijkheid en gelijkheid en een vriendenkring schept toch onderscheid tussen ‘vrienden’ en ‘gewone bezoekers’. Terwijl de bibliotheek juist de open huiskamer van de samenleving is, waar niemand privileges heeft. Zo hebben we uiteindelijk de keuze gemaakt om, in ieder geval voorlopig, geen vriendenkring te starten.’

Waar ben je als fondsenwerver het meest trots op?

‘Dat mijn rol als fondsenwerver hier binnen Rijn en Venen vanzelfsprekend is geworden en dat ik echt een plek heb in de organisatie. Ik heb mijn waarde, de waarde van de fondsenwerver, bewezen binnen de bibliotheek. Bij andere bibliotheekorganisaties is dat nog niet vanzelfsprekend.’

‘Stel, ik ga solliciteren en ik ga hier weg, dan heb ik zeker het gevoel dat er een nieuwe vacature voor fondsenwerver komt.’

'Zonder fondsenwerving, verliezen we een stukje van onze identiteit'

Wat is de belangrijkste les die je hebt geleerd?

‘Leer je organisatie goed kennen. En, dat klinkt misschien stom, maar ga met je voeten in de klei staan. In mijn geval dus: boeken opruimen, kinderen helpen met hun spreekbeurt en digibeten verder brengen. Zet jezelf in een positie waardoor je bewust wordt van wat je betekent en teweegbrengt voor je organisatie.’

Hoe zie jij je toekomst als fondsenwerver?

‘Ik zit hier heel goed op mijn plek dus ik zie mij in de toekomst echt nog wel blijven. Ik hoop dat ik de financieringsmix nog meer kan diversifiëren, want ik weet zeker dat er nog veel meer kansen zijn. Ik ben hier nog lang niet klaar!’

Dit artikel stond eerder in Vakblad fondsenwerving, jaargang 27, nummer 4, dat in december 2025 verscheen.

Labels: Boeken, Cultuur, Interview, Over fondsenwerving, Fondsenwerving, Bibliotheek, Vf 27-4, Bibliotheek Rijn en Venen, Roeland van der Hoorn

Eigenzinnige vermogensfondsen: Ha�lla Stichting en Start Foundation

2026-04-16T14:00:09Z

Interviews met Elise Kant (Haëlla Stichting) en Joske Paumen (Start Foundation)

Elise Kant (directeur Haëlla Stichting): ‘Wij zijn de vrije vogels van de samenleving’

Elise Kant: ‘De Haëlla Stichting staat bekend om het ondersteunen van kleine initiatieven, vanuit vertrouwen. Dat zit in ons DNA. We zijn in de jaren zestig opgericht door de familie Dake-van Noppen, eigenaren van Cemsto, een bedrijf in schoonmaakmiddelen. Zij wilden een fonds voor bevlogen mensen met goede ideeën die een klein bedrag nodig hadden om bij te dragen aan een eerlijkere en betere wereld.’

Wij financieren kleine organisaties, ook informele. Zij vormen de smeerolie van de samenleving en bieden steun aan mensen die aan de rafelranden daarvan leven. Dit soort kleine organisaties komen nergens aan geld. Niet omdat ze niet waardevol zijn, maar omdat ze niet groot genoeg zijn, of simpelweg niet weten hoe dat allemaal moet. Ze kunnen het vaak ook niet op papier zetten op de manier zoals fondsen vinden dat het moet. En dan kunnen ze niet altijd naar een groot fonds want daar zijn ze nog niet aan toe. Wat wij doen, is ze helpen hoe ze wél contact kunnen leggen, hoe ze hun verhaal kunnen vertellen. En op onze ontmoetingsdag kunnen ze speeddaten met bijvoorbeeld het Oranje Fonds of RCOAK. Wij werken anders dan veel andere fondsen: we staan open voor iedereen en kijken telkens waar de echte leemte zit, om van daaruit eventueel op te schalen.’

‘Er is niets leuker dan duwen tegen wat eigenlijk niet kan’

Wat gebeurde er toen corona uitbrak?

‘Alles stopte: wij financierden ontmoetingen en dat mocht niet meer. Dus we dachten: wat kunnen we dan wél doen. Haëlla was al een van de oprichters van ‘Wij Doen Mee’, een samenwerkingsverband van fondsen voor integratie van nieuwkomers. Met die formule in het achterhoofd bedacht ik ‘Kleine Corona Hulp’. Ik ging een rondje mailen en bellen. Binnen een paar maanden hadden we veertig fondsen die meededen. Het werd een fonds voor mensen met ideeën rondom voedsel, armoede en eenzaamheid. De fondsen stortten geld in een pot en wij gaven het uit. We gaven 2.500 euro per initiatief: via een snelle en korte procedure, op basis van vertrouwen. De deelnemende fondsen kregen regelmatig updates over de besteding van hun geld. Geen extra vergaderingen, geen onnodig overleg.’

Wat voor projecten kwamen binnen?

‘De eerste waren vrouwen in het Westland die bloemen ophaalden bij telers die niets meer verkochten. Ze deelden die bloemen uit in verzorgingshuizen. Daarna kwamen er informele voedselprojecten binnen. Toen dacht ik: we moeten onderzoek laten doen. Voor wie zijn die projecten? En wat kunnen wij ermee? Want bij Haëlla krijgen we veel signalen van onderop. Dan zie je waar het níét goed gaat en waar geld ontbreekt. Zo ontdekten we achttien informele ‘voedselbanken’ in Amsterdam, erg indrukwekkend. Toen zelfs internationale kerken ons om steun vroegen voor voedsel, wist ik: dit is serieus. Kerken doen dat normaal nooit, dan is er structureel iets mis.’

‘Er wordt te weinig geïnvesteerd in de ontwikkeling van mensen’

‘Uit ons onderzoek bleek dat 75 procent van de hulpbehoevenden ongedocumenteerd was en 25 procent gedocumenteerd, maar ook zij durfden vaak niet naar de Voedselbank of mochten er niet naartoe. Opeens hadden we tienduizend mensen in beeld. Cijfers waar de gemeente al jaren naar zocht. Ik zat toen als voorzitter van zowel het Landelijk als het Amsterdams Fondsenoverleg aan tafel. Wij zeiden: ‘Wij helpen tienduizend mensen. In Amsterdam is honger. Dat mag niet.’ Onze leus werd: geen honger in Amsterdam. We gingen samenwerken met het Rode Kruis en de gemeente ging meebetalen, dat was heel bijzonder. Dat groeide uit tot het voedselprogramma dat nog steeds loopt, en waar zo’n zeventien miljoen in is omgegaan. Het belangrijkste: het wordt nog steeds gedragen door die achttien kleine initiatieven en gefinancierd uit bijdragen van zo’n 40 fondsen, de gemeente, het Rode Kruis en bedrijven. Ik besefte: als fondsen samen optrekken, heb je status, middelen en macht om te duwen tegen dat wat eigenlijk niet kan.’

‘Wij springen in gaten, verbinden partijen, zetten projecten op, en stappen er dan weer uit. Niet alles hoeft voor altijd. Zo was na vijf jaar mijn rol uitgespeeld bij het voedselproject.’

Je hebt tijdens de coronatijd met veel kleine initiatieven gewerkt. Wat viel je daarin het meest op?

‘Toen ik begon met kleine coronahulp, zeiden een aantal grote fondsen: ‘Ja maar Elise, die kleine clubjes, hoe ga je dat controleren?’ Waarop ik zei: Je gáát dat helemaal niet controleren. Ik vertrouw erop dat die mensen doen wat ze mij beloven. Wat mij opvalt: hoe kleiner en informeler zo’n initiatief is, hoe zorgvuldiger ze omgaan met geld. Die mensen hebben dan 30,65 euro over en die gaan ze terugstorten. Dus de mensen die het beste op geld passen, zijn de mensen zónder geld. Dat is toch eigenlijk heel bijzonder? Ik had een vrouw huilend aan de lijn. Ze zei: ‘Ik heb geld van jou gekregen, maar ik kan er helemaal niet van slapen. Ik heb nog nooit zoveel geld op mijn rekening gehad. Ik vind dat eng. Ik ga het maar heel gauw uitgeven.’ Die mensen weten de waarde van geld. En waarom zouden we díe mensen het meeste wantrouwen? En andersom: er zijn heel soms grote clubs die zeggen: ‘Ja, we hadden nog duizend euro over, daar hebben we een uitje voor georganiseerd.’ En dan denk ik: Hallo, dát hadden we niet afgesproken.’

Ben je daarom ook kritisch op woorden als Theory of Change en Impact?

‘Als iemand een middag voor kinderen in de wijk organiseert, zijn dat vaak mensen zonder veel opleiding maar met enorm gevoel voor wat kinderen nodig hebben. Ze regelen spullen, hebben wat geld nodig, simpel. Maar als je hen gaat vragen naar impactmetingen op doorwerking in gezinnen, dan haken ze af. Sommige mensen doen gewoon iets goeds en dat is dan de impact, zelfs als je het niet meet. Niet alles hoeft in indicatoren te passen.'

‘Ik vind het echt een lastige ontwikkeling dat steeds meer fondsen die open houding loslaten. We zijn als fondsen juist de vrije vogels in de samenleving. Wij kunnen doen wat we willen. Het enige waar we aan gebonden zijn, zijn een paar statuten. Dus waarom zouden we onszelf nu allerlei beperkingen opleggen? Ik heb nog nooit iemand gehad die mij belde en zei: ‘Ik vind het niet goed wat jullie doen.’

Jullie richten je nu ook internationaal op vluchtelingen?

‘Vorig jaar hebben we een nieuw samenwerkingsverband van fondsen opgezet gericht op hulp aan vluchtelingen aan de randen van Europa. Griekenland, de situatie daar is zo vreselijk. Calais is een regelrechte hel. Mensen leven daar in onmenselijke omstandigheden, worden om de 48 uur weggejaagd en hun tenten worden kapotgemaakt. Alleen ngo’s houden mensen daarin leven. Ook nu hebben we twintig fondsen die de urgentie ook voelen en bijdragen. Daarmee financieren wij ngo's in Frankrijk en in Griekenland. Wij willen medemenselijkheid terugbrengen in een zwaar verontmenselijkt systeem. Onze taak is doen wat nú nodig is, ook als het schuurt.’

Joske Paumen (directeur-bestuurder Start Foundation): ‘Toon lef!'

Joske Paumen: ‘Toen ik nog als sociaal ondernemer werkte, was iedereen bezig met: hoe kom ik aan geld? Nu denk ik: hoe komen wij aan goede initiatieven? Je hebt elkaar écht nodig en initiatieven moeten passen bij je impactdroom. Bij ons gaat het om iedereen die wíl meedoen op de arbeidsmarkt maar nu niet mee kán doen.

Wij streven naar twee effecten: meer passend werk voor mensen die nu niet werken en meer kansengelijkheid in de toetreding tot de arbeidsmarkt. We kijken naar: draagt dit initiatief écht bij aan een van die effecten? En dan doen we dat door te investeren in een organisatie, een experiment of een actie die zichtbaar maakt dat dit nodig is. Dat is alleen nog maar de impactkant. Daarna komen andere vragen zoals: hoe effectief is het? Wie zit erachter? Hoe is de governance? Wat kost het ongeveer en wat heeft iemand eerder laten zien?'

‘Dan vragen we vervolgens: waarom denk je dat dit werkt? Wat heb je nodig? Is het een goede ondernemer? Welke vorm past, een lening, donatie of prestatiefinanciering? Soms verstrekken we leningen. We zeggen: het maakt niet uit hóé je het precies gaat doen, zolang het maar bijdraagt aan onze doelstelling en je ons terugbetaalt, zodat we het geld opnieuw kunnen inzetten voor een volgend kansrijk initiatief. Maar we richten ons bijvoorbeeld niet op startups. Onze financieringen beginnen eigenlijk vanaf een ton.’

Je hebt bij een social enterprise gewerkt, een ngo, en nu bij een vermogensfonds. Wat valt je op in deze wereld?

‘Er is best weinig vernieuwing en ik snap nu wel waarom. Veel fondsen zijn statutair dichtgetimmerd, soms letterlijk sinds de 18e eeuw. Alles verandert heel langzaam. En we kijken enorm naar elkaar zo van: ‘Doet een ander mee? Dan durf ik ook.’ Terwijl je juist lef moet tonen en misschien degene die niet zo makkelijk aan geld kan komen, moet financieren. Deze sector heeft de luxe om te innoveren maar benut dat nog niet genoeg. We hebben tijd, geld en weinig externe druk. Dus waarom bewegen we zo traag?’

Jij hebt het idee van ‘bronvermogen in stand houden’ overboord gezet?

‘Het bronvermogen van Start Foundation hóéft niet in stand te blijven. Het is nu een bedrag van om en nabij de 125 miljoen, afhankelijk van hoe het op de beurs gaat. Als iemand morgen met een goed idee komt om die 1,2 miljoen mensen die nu niet werken aan het werk te helpen, dan doen wij mee. Wij vinden dat niet alleen het rendement op ons vermogen besteed moet worden, maar in principe het héle vermogen mag werken voor de missie.’

En jullie belegden dat traditioneel?

‘Ja, en dat voelde raar. Dat je zo druk bent met die pakweg vijf miljoen aan bestedingen en ondertussen 125 miljoen ergens anoniem in een portefeuille hebt staan zonder sociale missie. Daarom hebben we nu een participatiefonds: tien miljoen uit het vermogen investeren we in bedrijven die mensen met afstand tot de arbeidsmarkt aannemen. Activistisch beleggen, noemen we dat. En daarmee worden wij mede-eigenaar van bedrijven hier in Nederland.’

‘Het zijn onder andere The Good Roll, Confed, Roetz Bikes, Pineut en C3 Living waar we 500.000 tot 1,5 miljoen in investeren. Bij Confed werken bijvoorbeeld mensen met een beperking, mensen met een vluchtelingenachtergrond, mensen uit de bijstand, uit allerlei hoeken van de samenleving. Ook verstrekken we steeds meer leningen aan initiatieven die in een aantal jaren worden afgelost met een redelijke rente. Ook kijken we naar het verlenen van kredieten aan sociale ondernemingen. In de culturele sector kan dat vaak al via banken tegen een lage rente, met behulp van publieke garanties. Maar voor sociale ondernemingen bestaat dat nog niet. Kunnen wij die rol tijdelijk vervullen? Dus echt pionieren, het risico afdekken, net zolang tot banken het oppakken. Want wij kúnnen risico nemen, dat is ook een beetje onze taak als vermogensfonds. Ik merk dat deze gedachte nog geen gemeengoed is bij vermogensfondsen.’

Hoe werkt het in de praktijk?

‘Onze projectleider heeft een portefeuille met ondernemers en organisaties, gaat er langs, krijgt per half jaar of kwartaal rapportages, afhankelijk van de grootte. Bij de participaties zit er ook een investmentmanager op. Die krijgt half jaarof kwartaalrapportages en zit bij aandeelhouders- en commissarissenvergaderingen. Dan ga je mee in die hele cyclus. Dat is intensief werk en vraagt ook veel meer van onze organisatie.’

‘We proberen ook traditionele venture capital clubs mee te krijgen. Dan investeren wij in een bedrijf en dan gaat zo'n traditionele investeerder ook meedoen, die misschien normaal helemaal niet op dat thema zou investeren.’

Waarom lukt het nog steeds niet om die 1,2 miljoen mensen aan het werk te helpen?

‘Drie dingen. Eén: vooroordelen bij werkgevers. Twee: een goed socialezekerheidsstelsel kan ook leiden tot weinig urgentie bij de overheid én mensen zelf. En drie: er wordt te weinig geïnvesteerd in de ontwikkeling van mensen. Als je tien jaar buiten het arbeidsproces staat, dan weet je niet meer hoe je elke dag op tijd ergens moet zijn. Het systeem maakt het makkelijker om in hokjes te blijven zitten dan eruit te komen.’

‘Wij stimuleren werkgevers om op een andere manier te kijken naar werk en werknemers. Uiteindelijk willen wij dat reguliere werkgevers deze rollen en succesvolle voorbeelden overnemen. Een mooi voorbeeld is de Sign Language Coffee Bar van Ctaste: een koffiebar die volledig wordt gerund door dove en slechthorende medewerkers. Dit concept werd ontwikkeld door een sociaal onderneemster en door ons in de beginfase gefinancierd. Het idee bleek zo krachtig dat het is overgenomen door grote cateraars, eerst door Hutten en inmiddels ook door Albron. Daarmee is het initiatief geïntegreerd in het reguliere bedrijfsleven. Voor ons is dat precies hoe je de gewenste mindshift creëert bij werkgevers en binnen grote organisaties. Het wordt dan vanzelfsprekend: het maakt eigenlijk helemaal niet uit of ik een dove collega heb. Het alleen maar groot maken van kleine sociale ondernemingen, denken wij, werkt niet echt. Ergens is er een plafond. Maar juist die samenwerking met grotere bedrijven is kansrijk.’

Werk je veel samen met andere fondsen?

‘Ja, veel meer dan vroeger. Maar het gaat langzaam. Sommige fondsen willen vooral onafhankelijk blijven. Ik begrijp dat, maar het remt ook innovatie. Zo werken wij aan een pooled fund, willen we samen investeren en kennisdelen en AI leren gebruiken. Een pooled fund is een gezamenlijk fonds waarin meerdere financiers hun middelen bundelen. We zeggen dan: laten we voor dit programma één fonds vormen, waar iedereen geld in stopt. Dat fonds kan onafhankelijk worden beheerd, door één van de deelnemende fondsen worden uitgevoerd, of ondergebracht worden bij een aparte stichting. Er zijn verschillende vormen mogelijk. Wat deze aanpak bindt, is dat alle betrokken partijen aansluiten bij de missie en de theory of change van het programma. Iedere partij kan daarvoor een eigen motivatie hebben. Dat betekent ook dat je soms compromissen sluit: je kunt niet je volledige fondsenidentiteit of al je eigen criteria één-op-één opleggen. Je doet concessies en juist daardoor werkt het.’

Hoe ziet de wereld van de fondsen er over tien jaar uit, als het aan jou ligt?

‘Dan laten vermogensfondsen lef zien en zetten we in op innovatie. Dan zijn statuten opgerekt, zijn er bestuurders die durven en fondsen die tijdelijk publieke rollen overnemen als dat innovatie brengt. Niet omdat de overheid het slecht doet, maar omdat wij risico kunnen nemen. Ik hoop dat we die gouden torens openbreken.’

Dit artikel stond eerder in Vakblad fondsenwerving, jaargang 27, nummer 4, dat in december 2025 verscheen.

Labels: Interview, Innovatie, Vluchtelingen, Start Foundation, Maatschappelijk Middenveld, Vermogensfondsen, Elise Kant, Arbeidsmarkt, Vf 27-4, Ha�lla Stichting, Joske Paumen, Kleine Corona Hulp, Projectfinanciering

Christel Beentjes over fondsenwerving: 'De gesprekken die ik voer, wennen nooit'

2025-09-11T13:31:11Z

Hoe ben je in de goededoelensector terecht gekomen?

‘Ik heb veel saleservaring opgedaan en ik heb een tijd in de mediawereld gewerkt. Daarna ben ik toevallig in de fondsenwerving terechtgekomen. Ik was in 2009 met mijn coaching- en trainingsbedrijf gestart, maar toen stortte die markt in. In die tijd zochten ze bij Greenpeace een fondsenwerver op online marketing en dacht ik: ‘volgens mij kan ik dat’. Oorspronkelijk was dat een verlofvervanging, maar ik werd uiteindelijk gevraagd om te blijven. Met mijn ervaring in sales ging het werk me goed af en ik kwam in een professionele, geoliede machine terecht.’

‘Toen zag ik een vacature voor fondsenwerver bij Bio Vakantieoord, in Arnhem. In mijn familie hebben een aantal kinderen een beperking, dus ik sloeg daar direct op aan. Eerst twijfelde ik, want het was vanaf de kop van Noord-Holland ver reizen, maar toen ik de vacature een derde keer langs zag komen, heb ik toch gereageerd. Dat was een mooie tijd. Ik werkte er twee dagen op locatie en dan bleef ik slapen op het park. De andere twee dagen werkte ik vanuit huis of sprak ik met externe relaties van Bio af. Ik heb dat zes jaar gedaan en toen vond ik die weekindeling steeds moeilijker worden. Daarna kwam 113 op mijn pad.’

Je bent ongeveer twee jaar geleden begonnen bij 113. Wat deed je besluiten om over te stappen?

‘Het was een nieuwe rol waarbij de fondsenwerving van de grond af opgebouwd kon worden, dat vond ik sowieso interessant. Tegelijkertijd wil ik graag werken aan het taboe wat er in Nederland ligt op mentale gezondheid. Het is een onderwerp waar we het als samenleving lastig over hebben, terwijl het mij helemaal niet afschrikt. Als ik zeg dat ik bij 113 werk, schrikken mensen in mijn omgeving soms, vooral omdat ze denken dat ik in de hulplijn werk. Zij weten simpelweg niet precies wat een fondsenwerver doet.’

‘Ik heb in mijn werk veel met nabestaanden te maken. Zij zijn het hardst geraakt door een suïcide in hun omgeving en willen geld ophalen om te voorkomen dat het een ander overkomt. Dat maakt het wel een intense baan, want dat soort gesprekken wennen nooit. Als ik niet meer geraakt zou worden door de verhalen, moet ik me zorgen gaan maken.’

Paspoort

Christel Beentjes, geboren in 1971, woont in Castricum.

CV:

2023 – heden 113 Fonds Zelfmoordpreventie: Fondsenwerver
2016 – 2022 Bio Vakantieoord: Senior Fondsenwerver
2011 – 2016 Greenpeace: Fondsenwerver Online
2005 – 2009 Telegraaf Media Nederland: Key Account Manager
2000 – 2005 RTL Nederland: Account Manager
1994 – 1999 DTG: Key Accountmanager

Christel is ook eigenaar van Quinto Coaching (sinds 2009).

Geeft zelf aan: Alzheimer Nederland, Brandwonden Stichting, Natuurmonumenten, Homeopathie en YuYa

Kijkt/leest: Vakliteratuur (o.a. Vf, Adformatie) en leren van collega's (o.a. via LinkedIn en blogs)

Waar houd je je als fondsenwerver voornamelijk mee bezig?

‘Als ik kijk naar de verdeling van mijn werk, ben ik tachtig procent van de tijd bezig met particuliere donaties. Zeker als mensen veel geld doneren, wil ik dat persoonlijk aanpakken. Vaak zijn dat mensen die meer willen doen die ik naar collega’s doorverwijs. Zo doen wij bijvoorbeeld belangrijk onderzoek, ‘de Psychosociale Autopsie’. Samen met nabestaanden reconstrueren onderzoekers de zelfdoding van begin tot het eind, vaak met materialen die pas na de zelfdoding zijn gevonden, zoals een laptop, dagboek of afscheidsbrief. Het doel is zoveel mogelijk te leren van elke suïcide, data te verzamelen, patronen te herkennen en nieu we interventies te ontwikkelen. Voor nabestaanden werkt dat helend en het biedt ons waardevolle inzichten.’

‘Daarnaast ben ik het aanspreekpunt voor nalatenschappen, maar dat soort gesprekken hebben we nog niet heel veel. Soms spreek ik met mensen die iemand zijn verloren en het geld van de overleden persoon goed willen benutten, een enkele keer hebben mensen voor hun eigen overlijden geregeld dat wij erfgenaam zijn. Dat is aangrijpend.’

Het klinkt alsof mensen hun weg naar jullie weten te vinden. Hoe actief werven jullie zelf?

‘Op dit moment treden we nog niet actief naar buiten met een geefvraag. Toen ik hier kwam werken hadden we nog geen donatieformulier, toen namen mensen zelf contact op. Nu hebben we ook samenwerkingen geregeld om sponsorevenementen in goede banen te leiden. Dat was tot nu toe het belangrijkst. Ik spoor mensen die iets voor ons doen wel altijd aan om de media te betrekken, los van het feit dat het super waardevol is dat we daardoor donaties krijgen, maar vooral omdat dat het taboe helpt doorbreken.’

‘Dit najaar gaan we voor het eerst een eigen wervingscampagne voeren. We kunnen de mensen die we daarmee bereiken goed naar de juiste plekken wijzen: van een laagdrempelige online training tot de adviezen uit onderzoek. Ook op de website van 113 hebben we helder onderscheid gemaakt tussen verschillende invalshoeken op het onderwerp. En voor mezelf: ik hoop dat ik het als werver ook erg druk krijg.’

‘Voor ons is suïcide een normaal onderwerp, voor de mensen met wie we spreken niet altijd’

Hoe groot is het team van 113?

‘Er werken ruim 250 mensen bij 113, waarvan ongeveer de helft als hulpverlener. Verder zijn er flinke programma- en onderzoeksteams en uiteraard ondersteunende afdelingen zoals bedrijfsvoering, HR en MarCom, maar ik ben de enige die echt aan fondsenwerving doet. Ik werk met allerlei afdelingen samen. Ik ben deel van het marketing- en communicatieteam, dus zij ondersteunen mij met teksten en sociale media. Het fondsbestuur helpt me ook enorm, net als de financiële afdeling.’

‘Aan het begin heb ik wel wat weerstand gemerkt tegen fondsenwerving. Sommigen hadden het idee dat we bij mensen ‘leuren’ om geld te geven. Vorig jaar kwam een man, die de Matterhorn ging beklimmen om geld voor ons op te halen, vertellen tijdens de weekstart op ons kantoor. Zijn vader is aan suïcide overleden op de leeftijd die hij nu zelf had behaald, en hij wilde laten zien dat het belangrijk is om over gedachten aan zelfdoding te praten. Dit had veel impact op mijn collega’s en gaf een goed beeld over de motivatie van mensen om in actie te komen.’

Ik vind het lastig om in te schatten of fondsen werven voor 113 nu makkelijk of juist moeilijk is. Het is een beladen, taboe onderwerp, maar ook persoonlijk en aangrijpend.

‘Het zit een beetje in het midden. Werven onder bedrijven is bijvoorbeeld wel ingewikkeld. Maar voor nabestaanden is het helemaal niet moeilijk. Die zeggen in hun vriendenkring: ‘Ik ben mijn zoon verloren en ik ga hardlopen voor 113, wil je me ondersteunen?’ Zelfdoding wordt, terecht, heel heftig gevonden.’

Werken jullie veel samen met andere non-profits?

‘113 is de trekker van de landelijke agenda, die volgend jaar wordt vernieuwd. Daarin werken we samen met allerlei partners zoals de GGD, GGZ, het Suïcidepreventiecentrum en andere non-profitorganisaties. Samen verdelen wij de subsidiegelden die vanuit het Ministerie van VWS komt. Binnen 113 zijn er kwartiermakers die gefocust zijn op een bepaalde doelgroep, zoals ziekenhuizen, huisartsen of gemeenten. Het is van groot belang dat we niet de enige zijn die suïcidepreventie hoog op de agenda hebben staan, dat het wordt toegevoegd aan de behandeling van mentale gezondheid. Ook werken we samen met MIND, Mind Us en Join Us aan ‘In je bol’, een platform voor jongeren over mentale gezondheid.’

Wat is de voornaamste uitdaging die jij in jouw werk tegenkomt?

‘Dat je telkens bewust moet zijn van het feit dat je voor een onderwerp werft dat nog vaak taboe is. Voor ons is suïcide een normaal onderwerp, voor de mensen met wie we spreken niet altijd. Voor ieder gesprek denk je, hoe introduceer ik mezelf? Die balans zoeken is lastig.

‘De combinatie van helen, taboe-doorbreken en geld ophalen is onvoorstelbaar’

Op welke dag in je fondsenwervende carrière kijk je nog wel eens terug?

‘Dat was nog niet zo heel lang geleden. Ik werd benaderd door twee studentes van de Hogeschool Arnhem en Nijmegen (HAN) uit de opleiding Sport en Beweging. Zij wilden als afstudeerproject een sponsorloop organiseren voor 113, omdat zij twee jongens uit hun directe omgeving waren verloren door suïcide. Ze wilden daar 1.500 euro mee ophalen. In de aanloop naar de dag heb ik ze uitgedaagd de lat hoger te leggen, deelden we het event via onze kanalen en hadden zij zelf de pers benaderd om aanwezig te zijn.’

‘Op de dag van de loop was ik er ook bij, in Nijmegen. Het werd een bijeenkomst van allemaal mensen en nabestaan den met een persoonlijke geschiedenis met zelfdoding. De moeders van de overleden jongens hielden een speech en dat was heel emotioneel. Die meiden werden geraakt, en daardoor was ik ook geraakt. Ik liet dat ook gewoon gebeuren. Eraan terugdenken is voor mij nog steeds genoeg om het weer te voelen. Eigenlijk stond iedereen daar samen te huilen. Uiteindelijk hebben ze 16.000 euro opgehaald.’

‘Ik vond het zo indrukwekkend, dat die meiden die een project bedacht hadden voor hun afstuderen, zoiets teweeg konden brengen. En dat mensen het als een soort nieuw verwerkingsmoment voor hun eigen verlies konden gebruiken. De combinatie van helen, het taboe doorbreken en daarnaast een mooi bedrag ophalen waardoor wij weer ons werk kunnen doen: dat is onvoorstelbaar.’

Wat was het grootste dilemma waar je in je carrière mee bent geconfronteerd?

‘Wat ik het lastigste vind, is dat de gever soms een specifiek doel mee wil geven aan een donatie, omdat ze op die manier grip willen houden op wat er met het geld gebeurt. Het komt voor dat je dan een geoormerkt bedrag voor een bepaald onderwerp hebt staan in een halfvol spaarpotje, maar op een ander gebied precies dat bedrag tekortkomt. Je kan dat geld dan niet voor het andere potje gebruiken. Voor het fonds hebben we twee pijlers bepaald: meer weten, door onderzoek, en meer praten, door trainingen en campagnes. Je wil eigenlijk een evenredige verdeling van die twee pijlers, en soms lukt dat niet. Bij elke werkgever waar ik heb gezeten, was dat een spanningsveld.’

Wat is de belangrijkste les die je hebt geleerd?

‘Wees jezelf. In deze functie loopt het ondersteunen van mensen die een enorm verlies hebben geleden en het praten over geld door elkaar. Bij 113 hebben wij vier belangrijke kernwaarden: ‘Verbindend, Volhardend, Vooruitstrevend en Veerkrachtig’. Ik probeer in mijn werk altijd verbindend en volhardend te zijn. Maar de verbinding is daarin het belangrijkst; dat kan je volgens mij alleen aangaan als je je laat raken door het verhaal van de ander. Dus:jezelf zijn en je kwetsbaar durven opstellen, dat zou ik iedereen aanraden.’

Behoefte om te praten over suïcide? Chat anoniem op 113.nl of bel 0800-0113.

Dit artikel stond eerder in Vakblad fondsenwerving, jaargang 27, nummer 3, dat in augustus 2025 verscheen.

Labels: Interview, Gezondheid, Hulpverlening, Over fondsenwerving, Fondsenwerving, 113 Zelfmoordpreventie, Mentale gezondheid, 113 Fonds Zelfmoordpreventie, Su�cide, Vf 27-3, Christel Beentjes

Directeur Marijne Landman (Huidfonds): ‘2025 partners is ons doel’

2025-09-02T16:03:49Z

Hoe ben je begonnen als directeur?

Landman: ‘Als eerste ben ik gaan werken aan een goede samenwerking met de dermatologen als huidexperts. We hebben onderzocht waar wij als goed doel echt een verschil kunnen maken. Zij gaven aan dat huidkanker als een tsunami op ons afkomt. Toen ik mij realiseerde dat er jaarlijks circa duizend mensen overlijden aan huidkanker, was ik geschokt. Zeker in het besef dat dit het aantal dodelijke slachtoffers van auto-ongelukken (684 in 2023 volgens CBS) overtreft. Vergeleken met de aandacht voor veiligheid in het verkeer, iets wat we allemaal – terecht – zeer belangrijk vinden, is de aandacht voor zonveiligheid nog minimaal. We kunnen en moeten de huidige jonge generatie nu beschermen tegen huidkanker later. Momenteel richt het Huidfonds zich vooral op voorlichting, zorgverbetering en het weghalen van stigma’s, taboes en desinformatie, al hebben we in het verleden ook onderzoek gefinancierd. We schreven een visiedocument over huidkankerpreventie en ontvingen vijf miljoen euro van VWS voor een driejarige multimediale campagne om de incidentie van huidkanker terug te dringen. Daarbij richten we ons op jongeren, buitensporters en buitenwerkers.'

‘Onze strategie is om onze naamsbekendheid te laten groeien en dat gaat goed. Met onze campagnes krijgen we veel aandacht in allerlei bladen. We worden steeds bekender.

Huidfonds

Het Nationaal Huidfonds werd in 1990 opgericht door een fusie van het Psoriasisfonds en Stichting Huidziekten. De doelstelling van het Huidfonds is huidziekten bestrijden, wetenschappelijk onderzoek stimuleren en het verstrekken van voorlichting en informatie. Het Huidfonds is het enige fonds wat zich met alle huidaandoeningen bezighoudt. In Nederland hebben ruim 1,2 miljoen mensen een huidaandoening, waaronder huidkanker, psoriasis, eczeem en vitiligo.

Als onderdeel van de huidkankerpreventiecampagne willen jullie in 2025, dit jaar dus, 2025 zogenaamde Zonvenant-partners werven?

‘Ja, dat is zeer ambitieus. Het Integraal Kankercentrum Nederland (IKNL) heeft het rapport ‘Huidkanker in Nederland’ uitgebracht. Huidkanker zit in de top vier van dure kankersoorten. Totaal zijn er nu al een half miljoen mensen met huidkanker, dertig procent krijgt het meerdere keren. Ongeveer duizend mensen per jaar overlijden aan huidkanker, waarvan tachtig procent door een melanoom. Vanwege de impact voor de patiënt, de hoge kosten en de krapte aan personeel in de zorg móeten we het aantal patiënten terugdringen.’

‘De partners zetten zich samen met ons in om de explosieve groei aan huidkanker te stoppen. Zij hebben het Zonvenant - een kwinkslag naar de term ‘convenant’ - ondertekend en zetten zich drie jaar actief in om huidkanker te voorkomen. Daarnaast dragen zij minimaal drie nieuwe partners uit hun eigen netwerk aan. Dat kan bijvoorbeeld een lokale school zijn of bijvoorbeeld de sportschool van een van de medewerkers.

‘We kunnen en moeten de huidige jonge generatie nu beschermen tegen huidkanker’

Het gaat snel met de werving van nieuwe partners. Of we eind van dit jaar op 2025 Zonvenant-partners zitten durf ik niet te garanderen. Maar gezien de aantallen patiënten, nu en in de toekomst, moet de ambitie hoog zijn.’

CV: Marijne Landman

2022 - heden Directeur bij Huidfonds
2020 - 2022 Coördinator bij Huidfonds
2013 - 2023 Fondsenwerver en Coördinator bij Nederlandse Brandwonden Stichting
2008 - 2013 Fundraising Manager bij adfinitas
1999 - 2003 Commercial Manager bij Transnet Media

Landman was van 2016 tot 2022 bestuurslid bij Stichting Collecteplan.

Hoe gaat de samenwerking?

‘De organisaties binnen het Zonvenant brengen allen dezelfde boodschap. Het Huidfonds ondersteunt onze partners met informatie- en leerpakketten. Dat wordt enthousiast opgepakt. De basis voor de informatie vormt de samenwerking met het Zonkrachtactieplatform (ZAP). Dit is een kennisconsortium aangestuurd door het RIVM waarin veel partijen samenwerken, waaronder het IKNL en het Huidfonds.’

‘De consensus binnen het ZAP vormt de wetenschappelijke basis voor onze adviezen in de Huidkankerpreventiecampagne. Zoals: bescherm jezelf bij zonkracht drie en hoger. Weet hoe je je moet beschermen door te ‘weren, kleren, smeren.’

‘We zien het Zonvenant als een paraplu-concept. Organisaties die al goed bezig zijn kunnen dat laten zien, en organisaties die zonveilig spelen, sporten en werken willen borgen in hun organisatie, kunnen met onze materialen starten en hoeven niet opnieuw het wiel uit te vinden. Een mooi voorbeeld is dat ziekenhuizen ons lesmateriaal als basis gebruiken. Of dat GGD’s die van het KWF geld krijgen voor zonnebrandpalen en schaduwdoeken, aanhaken bij onze landelijke campagne. Zo wordt het gegeven geld het meest effectief ingezet.'

Jullie organiseren ook de ‘Zonnetjesweek’ speciaal ten behoeve van jonge kinderen.

‘Verbranding op jonge leeftijd vergroot het risico op huidkanker op latere leeftijd. Als je vijf keer in je jeugd flink verbrandt, is het risico op een melanoom (agressieve vorm van huidkanker) aanzienlijk verhoogd.’

‘We hebben lesprogramma’s ontwikkeld voor scholen. Het thema van de ‘Zonnetjesweek’ is ‘Weren, kleren en smeren’. Als je dit consequent doet, van jongs af aan, heb je negentig procent minder kans op huidkanker.’

‘Het begint met weren en de schaduw opzoeken. De kinderopvang en scholen moeten buiten voor voldoende schaduwplekken zorgen. Bijvoorbeeld een zandbak met een schaduwdoek. ‘Kleren’ is de volgende stap: doe een petje op en bedekkende kleding waar mogelijk. Met een zonnebril bescherm je je ogen waarmee je later minder kans hebt op staar. Smeer je elke twee uur in met factor dertig, dat is de derde stap in de bescherming. Het is dus een combinatie van factoren waarmee je de uv-straling tegenhoudt.’

De ‘Zonnetjesweek’ heeft Nivea Sun als exclusieve sponsor. Zitten er risico’s aan een exclusieve productsponsor?

‘Nivea Sun financiert dat programma, maar inhoudelijk zijn ze niet betrokken. Ze hebben ervoor gezorgd dat wij de ‘Zonnetjesweek’ konden realiseren, daarvoor hebben zij nu nog de exclusieve rechten. Bij nieuwe projecten ga ik zeker voor multi-sponsoring, maar dit is nog een afspraak uit het verleden. We maken altijd een contract waarin staat dat een bedrijf zich niet mag bemoeien met de inhoud. Daarmee bewaken we onze onafhankelijkheid.’

Is gedrag beïnvloeden moeilijk?

‘Het motto van onze Zonvenant-campagne is ‘Geniet, maar verbrand niet’. De boodschap is simpel, maar de uitvoering niet. Wij zien dat de bescherming bij hele jonge kinderen best wel goed gaat. Maar op de basisschool wordt het al een stuk lastiger. En op de middelbare school wordt het beschermen losgelaten. Volwassenen doen het ook niet voldoende. Het nadeel is dat je pas na twintig/dertig jaar de consequenties van zonschade krijgt. Het begint dus met kennis bijbrengen. Onbekend bijvoorbeeld is dat de lentezon vaak net zo sterk is als de zomerzon. Met een widget die we op onze website hebben, kan je per uur zien wat de zonkracht is. Dan zie je ook dat de temperatuur daar los van staat.’

Bekijk de zonkrachtwidget hier

Wat zijn de uitdagingen bij het binden van partners?

‘De groep van buitenwerkers binden is een grote uitdaging. Zij verbranden relatief vaak. Zeker de kleinere bedrijven hebben geen regels om hun werknemers te beschermen tegen de zon. Ze hebben qua veiligheid allerlei verplichtingen vanuit de arbodienst. En dan komen wij nog met zonbescherming. Daar zit weerstand. Ook bij de medewerkers van grote bedrijven zie je nog veel zonverbrandingen. Maar nogmaals: verandering van gedrag is moeilijk. We moeten samen in co-creatie oplossingen verzinnen. Wat is handig en wat werkt?’

‘Er zijn een aantal sportbonden en sportverenigingen, waaronder de KNVB, aangehaakt. Ook de schoonheidsspecialisten die dagelijks met de huid bezig zijn vinden het heel belangrijk. Wat heel goed loopt zijn de campagnes met scholen, omdat we al een band hebben vanwege onze lesprogramma's. Deze partijen doen gratis mee.’

Hoe betrek je de partners bij het ontwikkelen van de strategieën en activiteiten?

'Er is een klankbordgroep met een breed spectrum aan professionals. We evalueren hoe de materialen worden gebruikt. Dit doen we ook met de scholen. Wat wij aan partners bieden, moet meerwaarde hebben. Ze krijgen de meest recente informatie en we bieden communicatiemiddelen zoals posters, quizzen en FAQ’s hapklaar aan met concrete adviezen die behapbaar zijn. De risicoperceptie is nu nog laag en moet duidelijker worden. Dan moet je een handelingsperspectief bieden: hoe moet je nu precies weren, kleren en smeren?’

Eind van het jaar loopt jullie subsidie af.

‘Dan gaan we gewoon verder, in ieder geval met het Zonvenant. We hebben een aantal sponsors die bijdragen, zoals Zilveren Kruis, Beiersdorf en Holland & Barrett. Maar we zullen keuzes moeten blijven maken. Het liefst blijven we doen wat we nu doen, inclusief landelijke campagnes en lesprogramma’s voor scholen. Dat is het meest effectief voor gedragsverandering en het terugdringen van huidkanker.’

‘Gedragsverandering is een lange termijnactiviteit’

Wat zijn jullie inkomsten uit de fondsenwerving ongeveer?

‘In 2024 steunden 815 individuele donateurs het Nationaal Huidfonds met een totale jaarwaarde van bijna 34.000 euro, naast de subsidie van VWS. Het jaar ervoor ontving Huidfonds ook 10.722 euro aan nalatenschappen.’

Doelen huidkankerpreventiecampagne 2023-2025

45 procent in kennis van veilig zongedrag na drie jaar campagne
15 procent toename in veilig zongedrag na drie jaar campagne
5 procent afname van het aantal zonverbrandingen na drie jaar campagne

Wat is jullie fondsenwervende aanpak?

‘We richten ons in eerste instantie op het zakelijk circuit en richten ons nu steeds iets meer op vermogensfondsen en major donors. Een donateursbestand opbouwen kost veel tijd en heeft nooit prioriteit gekregen. Ik hoop dat de overheid ziet dat gedragsverandering echt een lange termijnactiviteit is. Een vervolgsubsidie is nodig om de huidpreventiecampagne te continueren. Ik realiseer mij dat dat in deze tijd een ingewikkelde vraag kan zijn.’

Wat zijn de doelen van de campagne en hoe monitoren jullie dit?

‘We zijn vorig jaar begonnen met de campagne en doen elk jaar effectmetingen. Aan het einde van het zomerseizoen gaan we checken in hoeverre organisaties hun intenties uit het Zonvenant hebben waargemaakt en einde van dit jaar zullen wij de laatste effectmeting doen.

‘Voor de campagne ‘Voorkom Huidkanker’, gestart in 2023, doen we elk jaar twee metingen: een voor- en een nameting. Dit jaar aan het einde van het zomerseizoen gaan we, met alle deelnemers, het Zonvenant evalueren. We gaan op volle kracht vooruit! Het is mogelijk en noodzakelijk om jongeren, buitensporters en buitenwerkers te beschermen tegen zonschad en huidkanker te voorkomen.’

Dit artikel stond eerder in Vakblad fondsenwerving, jaargang 27, nummer 3, dat in augustus 2025 verscheen.

Labels: Interview, Gezondheid, Huidfonds, Partnerschappen, Preventie, Vf 27-3, Huidkanker, Kanker, Marijne Landman, Weren, kleren, smeren, Zonnetjesweek, Zonvenant

Amsterdam 750 jaar: 'Een feestje voor 945.000 Amsterdammers'

2026-04-16T14:01:21Z

Interview met programmadirecteur Sietse Bakker en MT-lid Tessel Schouten

Tessel, hoe is Amsterdam 750 jaar gestart?

Tessel Schouten: ‘Wij zijn met een klein team in opdracht van de burgemeester min of meer tijdens corona gestart met voorbereiden. We hebben in die periode het programmaplan geschreven. We vonden het spannend om dat in coronatijd voor te leggen aan het college en de gemeenteraad. Omdat zij natuurlijk met heel andere, meer crisisachtige zaken bezig waren. Maar blijkbaar was er ook behoefte aan een stip op de horizon, het gaf vermoedelijk hoop, iets om naartoe te leven. We zijn vandaaruit geleidelijk gaan werken aan verbindingen tussen partijen in de stad en gaan praten over ‘Waarom gaan we 750 jaar vieren en wát willen we vieren?’

‘Intern voerden we ook gesprekken over de vraag ‘Hoe verhouden we ons tot de onrustige en soms ook verdrietige wereld om ons heen?' We hebben gezegd, het is belangrijk dat de stad het 750-jarige bestaan met elkaar kan vieren en stil kan staan bij het gegeven dat we in een hele mooie stad met een bijzondere geschiedenis wonen, die ons verbindt.’

Sietse, dus toen jij aantrad eind 2022, was er al een inhoudelijke basis?

Sietse Bakker: ‘Ik was net bijgekomen van de organisatie van het Eurovisiesongfestival in Rotterdam. Mijn rol werd het aanjagen van initiatieven, het gezicht naar buiten zijn en fondsenwerving. Daar heb ik keurig voor gesolliciteerd. Er lag inderdaad een mooi programmaplan maar de uitvoering moest nog op gang komen. Vanaf daar zijn we gaan bouwen. Ons programma is vergelijkbaar met de tentpole strategy van Disney. Die investeren elk jaar in een aantal grote producties en dan strooien ze de rest van het jaar heel veel kleinere producties uit.’

‘Wij legden de focus op de kop en de staart, de opening en de sluiting en iets substantieels in het midden. En een aantal dingen ook voor gerichte doelgroepen, zoals bijvoorbeeld zo'n straatvoetbaltoernooi. In totaal zijn er vierhonderd programmaonderdelen waarvan een stuk of vijftien echt vanuit ons programma vandaan komen. Er zijn zeven grote cultuurprojecten en tal van spontane initiatieven, zoals de musical Onze Jordaan.’

Schouten: ‘We hebben een stichting als subsidieloket opgericht. Dat is de Stichting Amsterdam 750. Gewone Amsterdammers konden hier subsidie aanvragen om iets moois te organiseren voor de verjaardag van Amsterdam. Aanvragers zijn geweldig geholpen door de stichting met aanvragen doen, samenwerkingsverbanden en marketing.

Al die initiatieven kregen maximaal vijftig procent aan bijdrage vanuit de stichting en moesten de andere vijftig zelf werven. Uiteindelijk zijn er ongeveer 160 (buurt)initiatieven mede mogelijk gemaakt door de stichting.’

Samenwerking met bedrijven

Waternet levert tijdens het jubileumjaar gratis drinkwaterpunten bij grote evenementen, zoals het feest op de Ring (A10). Hiermee laten ze de verbondenheid van Amsterdam met water zien.
Ola verhuisde van Rotterdam naar Amsterdam en ging Amsterdamse ijsjes verkopen tijdens die hete dag op de Ring. De 50.000 euro die werd verdiend, ging naar het Emma Kinderziekenhuis.
Holtkamp Horeca serveerde een speciaal taartje, het Amsterdamse schatje, voor kostprijs bij bijeenkomsten met onder andere sponsors of andere gasten.
600 partijen vroegen de 750-jaar Amsterdam slinger om commercieel te gebruiken: voor merchandise of op hun producten. Een deel van hun winst wordt afgedragen aan Amsterdamse goede doelen.

Hoeveel geld investeerde de gemeente?

Bakker: ‘We wilden een feestje bouwen voor en van de hele stad en daarom ook het bedrijfsleven, het maatschappelijke veld, de sociale basis en de culturele sector erbij betrekken. De gemeenteraad heeft uiteindelijk 27 miljoen budget vrijgemaakt. Daarbij was nog minimaal vijftien miljoen van derden nodig.’

Dus jullie hadden zo’n anderhalf jaar om het binnen te halen?

Bakker: ‘Bij fondsen, particuliere donateurs en zeker ook in het bedrijfsleven worden al vrij ver vooruit de budgetten toegekend. Bij ons was de uitdaging dat het event lokaal en eenmalig was. Bedrijven kiezen bij sponsoring vaak voor een partner met brede uitstraling en iets wat elk jaar terugkomt, zodat je een lange termijn relatie kunt opbouwen. Bijvoorbeeld wielrennen of de Formule 1.’

Hoe ging het formuleren van de waardeproposities in z'n werk?

Bakker: ‘We hebben de fondsenwerving helemaal zelf gedaan. Gingen nadenken: ‘Wat hebben we te bieden; waar zit waarde in? En hoe kunnen we die waarde zo groot mogelijk maken?’ Nou, dat was vrij beperkt. Amsterdam 750 jaar heeft natuurlijk geen VIP-tribune. We konden toegangskaarten aanbieden, een netwerkbijeenkomst. De zichtbaarheid van sponsors op de communicatie-uitingen mocht nooit verder gaan dan vijftien procent. We ontwikkelden basispakketten maar uiteindelijk was het allemaal maatwerk. Het was geen traditionele sponsoring. Tegen bedrijven zeiden we: ‘Doe dit voor de stad.’ Zij hebben hun nek uitgestoken om bij te dragen aan het jubileumjaar.’

Sietse Bakker: ‘Uiteindelijk waren alle sponsorpakketten maatwerk’

‘De motieven om iets te doen, die lopen ontzettend uiteen. In de gesprekken probeerden we daarachter te komen. Dus niet te snel zo'n gelikte propositie in een mooie brochure voorleggen, maar eerst luisteren. Waar sta je, waar wil je naartoe, wat vind je belangrijk? En dan samen bekijken wat in ons palet aan mogelijkheden bij hen appelleert. Het tempo wisselt ook: je hebt geduld nodig, maar soms ben je er ook heel snel uit.’

‘De Rabobank begon zelf met de vraag: ‘Wat heb je nodig?’. Hun ledenraad stimuleerde de samenwerking erg. Heineken, geboren in Amsterdam, had hun eigen jubileum gevierd en wilde graag iets teruggeven aan de stad. Met Heineken werd afgesproken dat we alleen hun 0,0 variant promoten. Voor de directeur van Gassan Diamonds was het juist heel erg persoonlijk: hij is een groot voetbalfan en hun bedrijf is gevestigd op de Dam.’

Wat was de houding van Amsterdamse culturele instellingen?

Bakker: ‘Van musea en theaters hoorden we wat zorgen over concurrentie. Ze zeiden: ‘De overheidssubsidies gaan al omlaag , wat als het bedrijfsleven minder gaat uitgeven als ze Amsterdam 750 jaar sponsoren?’ In alle gesprekken met bedrijven en particuliere weldoeners zeiden we: ‘Wij willen niet concurreren met Amsterdamse instellingen en vragen jullie om iets extra's. Als jij je bijdrage aan bijvoorbeeld het Stedelijk Museum gaat terugschroeven, dan doen we het niet.’ De Vriendenloterij begreep het en gaf juist éxtra middelen aan Amsterdamse initiatieven. En de Rabobank brachten we in contact met het Kwaku Summer Festival, die op zoek waren naar een sponsor. Er zijn overigens ook elf welgestelde Amsterdammers die een bijdrage hebben gedaan.’

Jullie hebben ook mediapartners?

Bakker: ‘Inderdaad, waaronder AT5 en de Telegraaf. Het moest kraakhelder zijn dat elke mediapartner zijn redactionele vrijheid behield en kritisch blijft berichten, zoals dat in een gezonde democratie werkt.’

Zijn er ook sponsors die ‘nee’ hebben gezegd op bedrijven die je hebt benaderd?

Bakker: ‘We hebben wel honderd bedrijven gesproken en veel partijen hebben nee gezegd. Soms maken ze andere keuzes, vanwege tal van redenen. De Bijenkorf zei initieel ‘nee’, maar is alsnog teruggekomen om bij te dragen aan het straatvoetbaltoernooi.’

Tessel Schouten: ‘We hebben de kans om met de beste producenten en partijen samen te werken’

Wat vergt het om zo’n groot programma te leiden?

Bakker: ‘In de eerste plaats: alles is teamwork. Het is mooi om namens Amsterdam 750 het verhaal – en ook aan jou – te mogen vertellen. Maar er zijn veel mensen achter de schermen die keihard werken om het allemaal mogelijk te maken.’

Schouten: ‘Wij hebben een geweldig team met een driekoppige programmaleiding. Vanuit de gemeente zijn veel collega’s uitgeleend voor dit programma. Via tenders zijn veel bureaus aangetrokken voor onder meer het openingsconcert, het festival Op de Ring en de Nationale Viering op 27 oktober. En daardoor hebben we de kans om met de beste mensen van Nederland, evenementenproducenten, technische producenten, beveiligingspartijen, te kunnen werken. Maar het vraagt heel veel samenwerking en afstemming. Daarnaast werken we samen met Amsterdam & Partners, de citymarketingorganisatie van de stad die met al hun marketingspecialisten bijdragen. Niemand doet het ooit alleen. En dan is er de steun vanuit onze opdrachtgevers, het college en de burgemeester. Verschillende wethouders hebben eigen projecten vanuit hun portefeuille binnen het programma.’

Bakker: ‘In ons hele team zitten veel mensen die Amsterdam goed kennen. Ook moet je goed de tijdgeest aanvoelen. Openstaan om nieuwe mensen te ontmoeten. En een consistent verhaal blijven vertellen: ‘Het is niet een feestje van de gemeente. We doen het samen.’

Een aantal evenementen van 750 jaar Amsterdam

Openingsconcert in Ziggo Dome (27 oktober 2024): Een muzikaal spektakel met o.a. André Hazes, Metropole Orkest en S10
De geboorte van de stad (juni – juli 2025): Tentoonstelling in Stadsarchief/Bazel over het middeleeuwse Amsterdam
Festival Op de Ring (21 juni 2025): 15 km A10 autovrij, met wandelingen, hardlopen, cafépleinen, bosscènes, modeshows, DJ’s, klassieke concerten en sportactiviteiten
Cruyff Street League (juli 2025): Straatvoetbalfinales door de hele stad en op de Dam, waarbij Gassan, Bijenkorf en Rabobank partners zijn
Amsterdam Eet - culinaire tentoonstelling (2 juli – 7 september 2025): Allard Pierson belicht 750 jaar Amsterdamse foodcultuur
Feestelijke afsluiting (27 oktober 2025): Exact 750 jaar na de eerste stadsrechten wordt het jubileum afgesloten met een grote finale

Zie ook puuramsterdam.nl; amsterdam750.nl; dynamo-amsterdam.nl, opdering.amsterdam.

Wat is het cadeau voor de stad?

Bakker: ‘We willen zorgen dat partnerships worden doorgezet. Rabobank en Gassan hebben zich weer gecommitteerd aan het straatvoetbaltoernooi van volgend jaar. Dat is ontzettend waardevol. Op initiatief van de burgemeester, is Nina Tellegen, de directeur van de Amsterdam Economic Board, gevraagd om een fonds op te zetten. Het Nieuw Amsterdamse Verbond gaat vraag en aanbod bij elkaar brengen tussen bedrijven en non-profit organisaties. Zij weten elkaar niet altijd goed te vinden, hebben we ontdekt.’

En wat herinneren we ons over vijftig jaar het meest?

Bakker: ‘Ik hoop dat iedereen die iets heeft bijgewoond zich dat blijft herinneren. Maar bovenal denk ik het Festival op de Ring, of je er nou wel of niet bij was: een festival op de snelweg!

Dit artikel stond eerder in Vakblad fondsenwerving, jaargang 27, nummer 3, dat in augustus 2025 verscheen.

Labels: Interview, Vf 27-3

Puhie Demaku over fondsenwerving: ‘Oprechtheid is de kracht die alles verbindt’

2025-08-12T10:31:59Z

Je komt oorspronkelijk uit Kosovo. Hoe ben je in België terechtgekomen?

‘Mijn ouders zijn naar België gevlucht vanwege de politieke onderdrukking in de jaren negentig, toen het voormalige Joegoslavië uiteenviel. Mijn vader is schrijver en kwam toen in het vizier van de Servische regering. Ik was destijds negen jaar oud. Aan het einde van de oorlog, bijna tien jaar later, ben ik met mijn ouders teruggegaan. Die ervaring heeft me een bepaalde richting in het leven gegeven. Je wordt heel bewust van wat onderdrukking en politieke beslissingen betekenen, wanneer je het in levenden lijve ervaart.’

Vandaar ook dat je snel politiek betrokken raakte in Kosovo?

‘Idealisme is me met de paplepel ingegoten en ik heb de heropbouw van Kosovo heel bewust ervaren; met alle politieke verschuivingen richting de onafhankelijkheid. Na mijn studiejaren in Pristina en Engeland werkte ik een tijdje voor de Amerikaanse overheid in Kosovo, voor US Treasury. Maar het kriebelde heel hard om politiek actiever te worden, dus nam ik daar in 2010 ontslag.’

‘Ik werkte eerst als adviseur van de spreker van het parlement en werd daarna zelf verkozen tot parlementslid. Mijn partij Vetëvendosje zetelde in de oppositie en ikzelf was actief in de commissie van Buitenlandse Zaken. Het was een zeer unieke, ontzettend leerrijke ervaring. Op een gegeven moment moest ik mij voor mijn gevoel te veel aanpassen aan de politieke wereld. Toen besloot ik dat ik niet over mijn eigen waarden van integriteit en ethiek wilde onderhandelen. Ik heb mijn kandidatuur niet verdergezet en besloot met mijn man terug naar België te verhuizen. Ik had al veel ervaring als communicatiespecialist, dus ik kon op die ervaring terugvallen.’

Paspoort: Puhie Demaku

Puhie Demaku, geboren in 1982, woont in Antwerpen.

CV:

2020 – heden Broederlijk Delen: Teamleider Communicatie en Fondsenwerving (2022-nu), Teamleider Fondsenwerving (2020-22)
2017 – 2020 Consultant
2014 – 2017 Parlementslid Kosovo
2011 – 2014 University of Maryland University College: Adjunct-Professor Internationale Politieke Betrekkingen
2009 – 2010 US Treasury, Office of Technical Assistance, Prishtina, Kosovo
2008 – 2009 Overheid Kosovo - Ministerie van Lokale Bestuur: Kabinetschef
2005 – 2007 Kosovo Cluster and Business Support Project, USAID: Communicatiespecialist
2000 – 2005 Radio Plus, Journalist / Presentator

Geeft zelf aan: inzamelacties van jeugdbewegingen, vrijwilligersorganisaties en schoolverenigingen en initiatieven in Kosovo

Kijkt/leest: Fundraisers Belgium, individuele experts via blogs/webinars/LinkedIn

En toen verruilde je de politiek voor een positie bij de fondsenwerving van Broederlijk Delen. Wat motiveerde voor jou die overstap en wat trok je aan in de organisatie?

‘Ik kende de organisatie nog uit mijn schooltijd en toen ik naar een nieuwe functie zocht kwam ik de vacature van Broederlijk Delen tegen. De waarden van de organisatie kwamen enorm overeen met de mijne, maar wat mij ook enorm aansprak was hoe sterk de organisatie inzette op lokale versterking. Ik had in Kosovo veel koloniale praktijken gezien: buitenstaanders hielden geen rekening met de culturele gevoeligheden en de geschiedenis van de soms eeuwenlange strijd die de mensen getekend had. Hier was het precies het tegenovergestelde. Broederlijk Delen zet mensen in hun kracht, met respect voor wat in de lokale gemeenschappen belangrijk is.’

‘Ook de manier waarop Broederlijk Delen verbindende communicatie inzette, sprak me enorm aan, al voor ik er kwam werken: niet alleen kritiek bieden maar ook voorbeelden en oplossingen geven. De beste voorbeelden zijn van de sterke mensen met wie we in de partnerlanden samenwerken. We zijn geen noodhulporganisatie, maar we bouwen structurele, duurzame partnerschappen voor de lange termijn, met mensen die stevig in hun schoenen staan in bittere omstandigheden. Door die verhalen naar hier te brengen, bouwen we bruggen en zeggen we: ‘Kijk, je staat er helemaal niet alleen voor.’’

‘De manier waarop Broederlijk Delen verbindende communicatie inzette, sprak me enorm aan’

‘Toen wist ik ook heel zeker dat ik enkel nog wilde werken voor organisaties die aansluiten bij mijn eigen persoonlijke waarden. Dus het was een combinatie van mijn idealisme, de passie die ik heb om iets te betekenen voor de wereld en de diepgrondige aanpak van de organisatie die me voor Broederlijk Delen deed kiezen.’

Nu ben je teamleider fondsenwerving en communicatie, hoe is dat gegaan?

‘Eerst was ik alleen verantwoordelijk voor het team fondsenwerving – dat was niet helemaal nieuw voor mij omdat ik eerder wat institutionele fondsenwerving heb gedaan – maar na een strategische reorganisatie in 2021 is daar ook communicatie bij gekomen. Ik vond dat logisch: wat je uitzet in communicatie, oogst je met fondsenwerving. Nu zijn we met een team van tien mensen, ieder met zijn eigen specialisatie, zoals legaten- en particuliere wervers, een telemarketeer, een persverantwoordelijke en een grafisch ontwerpster. Het geeft mij grote voldoening om te fungeren als lijm van het team en om mensen samen te brengen.’

‘De manier waarop binnen de organisatie gekeken wordt naar fondsenwerving is eigenlijk ook heel gelijkwaardig. We beschouwen de donateurs als bondgenoten, met wie we een partnerschap afsluiten omdat zij oprecht geloven in de missie. Dat vind ik fantastisch om te zien en te ervaren.’

Net als in Nederland staat ook het Belgische maatschappelijke middenveld onder druk. Wat merk je van de veranderingen in de wereld?

‘Ik denk dat in deze snel evoluerende wereld een mens vooral heel wendbaar moet zijn. Vroeger spraken we vooral van IQ, van intelligentie. Daarna werd het EQ, emotionele intelligentie. Nu wordt het AQ - adaptability quotient. Je wendbaarheid en hoe snel je kan schakelen is belangrijk, vooral in deze wereld van onzekerheid. Dat geldt voor ons als fondsenwervers maar eigenlijk voor iedereen in de maatschappij.’

Die wendbaarheid, zijn jullie daar bij Broederlijk Delen erg mee bezig?

‘Ja, we zijn echt aan het kijken wat het voor ons gaat betekenen. De politieke en economische verschuivingen hebben merkbaar invloed op de mensen. Zij worden onzeker en angstig en dat leidt ertoe dat ze terugkeren naar individualiteit. Solidariteit wordt gezien als luxe, dus het is aan ons om mensen bewust te maken dat solidariteit moet blijven bestaan, vooral in onzekere tijden. Onverschilligheid is de grootste vijand van de verandering, dus we moeten elkaar moed inspreken. Als organisatie moet je dat durven, maar dat is écht niet makkelijk. We willen in onze communicatie en fondsenwervende strategie de aandacht blijven vragen voor de ‘vergeten’ conflicten in de landen waar we actief zijn. Dat is een bikkelharde strijd.’

‘We beschouwen onze donateurs als bondgenoten’

Wat is de voornaamste uitdaging die jij in jouw werk tegenkomt?

‘Het vinden van het juiste evenwicht tussen authenticiteit en effectiviteit. Enerzijds willen we als fondsenwervers eerlijke, oprechte verhalen vertellen die écht raken en het verschil laten zien wat hun steun teweegbrengt. Anderzijds vraagt succesvolle fondsenwerving ook om strategische keuzes en resultaten. Die balans vinden – zonder concessies te doen aan onze waarden – is elke keer weer een mooie, maar soms complexe puzzel.’

‘Fondsenwerving is niet zomaar een beroep, vind ik. Het moet een roeping zijn om een missie te verwezenlijken. Je hebt geld nodig om mensen bewust te maken van de missie en via fondsenwerving ga je dat materialiseren en concretiseren.’

Op welke dag in je fondsenwervende carrière kijk je nog wel eens terug?

‘Mijn allereerste campagne bij Broederlijk Delen in 2021, midden in de coronaperiode, was een bijzondere. Onze achterban en supporters lieten zich niet tegenhouden – integendeel, ze werden creatief, pasten hun inzamelacties aan en vonden nieuwe manieren om betrokkenheid te tonen. Dat moment toonde voor mij de kracht van een gemeenschap die oprecht gelooft in solidariteit. We zaten wereldwijd in dezelfde zee in dezelfde storm, maar niet in dezelfde boot. De ongelijkheid waar we al jarenlang tegen strijden werd plots zó zichtbaar, zó scherp voelbaar. Dat onze achterban zo verbonden in beweging bleef, raakte me diep.'

Wat was het grootste dilemma waar je in je carrière mee bent geconfronteerd?

‘Eerlijk gezegd zijn er heel weinig of geen dilemma’s geweest. Toen we besloten om te stoppen met face-to-face fondsenwerving, een kanaal dat oorspronkelijk veel potentieel leek te hebben, was dat lastig. Het sloot niet goed genoeg aan bij het DNA van onze organisatie. Het bracht weliswaar inkomsten, maar de kosten en inconsistente resultaten maakten het onhoudbaar.’

‘Ik verweet mezelf destijds veel en dacht dat het erg mis zou lopen, maar enkele maanden later hoorde ik dat we niet de enige organisatie waren geweest die dit had besloten. Dat gaf me de geruststelling dat we niet alleen stonden. Uiteindelijk gaf het ons de ruimte om te focussen op andere, effectievere manieren om fondsen in te zamelen die beter bij onze missie en waarden pasten.’

Wat is de belangrijkste les die je hebt geleerd?

‘Oprechtheid is de kracht die alles verbindt. Wanneer je over fondsenwerving spreekt, leg dan je hart op tafel. Wees puur, zowel binnen de muren van je organisatie als daarbuiten. In een wereld waar we als fondsenwervers met weinig zijn, is het de kracht van samenwerking die ons voortdrijft. Dus: geloof met heel je wezen in wat je doet. Wanneer je met hart en ziel betrokken bent bij de missie, zullen mensen om je heen dat onmiskenbaar voelen. Mensen zijn de dragers van verandering. Als je oprecht verbinding maakt, komt alles in beweging.’

‘Wees puur, zowel binnen de muren van je organisatie als daarbuiten’

Hoe zie je je toekomst als fondsenwerver?

‘Ik zit heel goed op mijn plek hier. Dat idealisme, dat blijft in mij bestaan en dat zal ik altijd meenemen. Ik zal er altijd naar streven dat mijn job gelinkt is aan de waarden waar ik voor sta als persoon. Waar ik ook ben, zal ik een bijdrage willen leveren aan de mensheid en de maatschappij.’

Dit artikel stond eerder in Vakblad fondsenwerving, jaargang 27, nummer 2, dat in mei 2025 verscheen.

Labels: Interview, Belgi�, Ontwikkelingssamenwerking, Over fondsenwerving, Fondsenwerving, Vf 27-2, Broederlijk Delen, Puhie Demaku, Brussel, Solidariteit

Cystic Fibrosis: van levensbedreigend naar chronisch

2025-06-17T12:52:33Z

Interview met Jacquelien Noordhoek, directeur NCFS

Wat trof je aan toen je begon bij de NCFS?

‘In 1969 is de NCFS opgericht door twee ouderparen die allebei een kindje aan CF hadden verloren. Toen ik in 1998 werd aangesteld, was er administratieve ondersteuning en stuurden we gestencilde nieuwsbrieven de deur uit. Veel voorlichting dus. Er waren toen ongeveer duizend mensen met CF, destijds met een gemiddelde levensverwachting van 25 jaar. Stap voor stap zijn we gaan professionaliseren, met hulp van buiten en door het aantrekken van medewerkers met specifieke expertise.’

Biografie: Jacquelien Noordhoek

CV:

1998 – heden CEO bij NCFS
2015 – 2023 President bij CF Europe
1992 – 1998 Manager Boddaertcentrum bij Stichting Boschhuis
1990 – 1994 Researcher Social Sciences bij Vrije Universiteit

Noordhoek is/was de afgelopen tien jaar actief als Raad van Toezicht-lid bij het Flevoziekenhuis (2014- 2022), Ziekenhuis Amstelland (2022-heden), INVOLV (2023-heden) en Parc Spelderholt (2025-heden).

Welke stappen hebben jullie gezet in de professionalisering?

‘Destijds organiseerden we - met een beetje subsidie van het Ministerie VWS - informatievoorziening, lotgenotencontact en belangenbehartiging. Ik ben begonnen met het professionaliseren van de fondsenwerving. Met Hans van der Westen (nu werkzaam bij LVWB, red.) ben ik bijvoorbeeld naar het AFP ICON geweest in Seattle. Daar heb ik onder andere geleerd om te vragen; anders krijg je niks. Een korte anekdote: we hadden voor ons nieuwe kantoor een schilder nodig. ‘Wie komt er bij ons witten, maar dan wel ‘zwart’’, zei ik tijdens een bijeenkomst met een knipoog. Komt er een meneer op me af die zich voorstelt als Dolf Swart met een schilderbedrijf die de boel gratis kwam witten.’

‘Na tien jaar gingen we wetenschappelijk onderzoek financieren en onze CF-registratie opzetten. Ik sloot me aan bij de Samenwerkende Gezondheidsfondsen (SGF) en was deel van het bestuur. Daar heb ik later weer afscheid van genomen, omdat ziekte overstijgende projecten te veel tijd vroegen. Er was ook te weinig gevoelde relevantie voor het ziektebeeld van CF.’

‘We hebben veel gelobbyd voor baanbrekende geneesmiddelen die CF bij de oorzaak aanpakken. Medicijnen die gamechangers werden. We zagen mensen bij wie de longfunctie met twintig procent verbeterde. Helaas zijn de bijwerkingen soms heftig, waardoor sommige mensen moesten stoppen met die medicatie. Door deze medicatie zijn er bijna geen longtransplantaties meer nodig. De CF-gerelateerde diabetes genas bij sommigen binnen veertien dagen. Je komt er snel van aan en moet ineens op je gewicht gaan letten. Voor het eerst in je leven word je sterker en heb je meer energie. Ik heb het bij mijn eigen kind gezien. Hij kan nu werken en is een getrainde vent. Voor de kinderen die nu geboren worden geldt dat zij de pensioengerechtigde leeftijd gaan bereiken!’

Over Cystic Fibrosis

Cystic Fibrosis (CF), ook wel taaislijmziekte, is een erfelijke en ongeneeslijke ziekte. Ongeveer 1.750 mensen in Nederland hebben taaislijmziekte en ieder jaar komen daar ongeveer 25 kinderen met CF bij.

Als je CF hebt, is het slijm door het hele lichaam te taai. Hierdoor werken diverse organen, zoals de longen, alvleesklier en voortplantingsorganen minder goed en kan de functie van deze organen achteruitgaan. (bron: Nederlandse Cystic Fibrosis Stichting)

En waar staan jullie nu?

‘Onze CF-registratie is een prachtige, geanonimiseerde database met per patiënt ongeveer honderd variabelen. Wij doen de statistische analyses, zien hoe de zeven CF-centra presteren en benchmarken de kwaliteit van zorg.’

‘We willen de kwaliteit van de zorg verbeteren met behulp van de registratie en we organiseren geaccrediteerde bijscholing voor de artsen. Vorig jaar hebben we een verkenning gedaan met onze belangrijkste stakeholders. Daar kwam onder andere uit dat we ons gaan profileren als expertisecentrum in plaats van gezondheidsfonds.’

‘Verder gaan we waarschijnlijk nog een ziektebeeld onder onze hoede nemen. Het gaat om Primaire Ciliaire Dyskinesie, een ziekte van de trilharen. We zijn daar helemaal op toegerust om dat op te pakken.’

‘We zagen mensen bij wie de longfunctie met twintig procent verbeterde’ - Jacquelien Noordhoek over medicijnen tegen CF

In 2023 ben je gepromoveerd op het onderwerp patiëntenparticipatie.

‘Ik heb onderzocht en beschreven wat de voorwaarden zijn voor de manier waarop de NCFS patiëntenparticipatie heeft vormgegeven. Onze onderzoeksagenda wordt bijvoorbeeld op basis van noden en behoeften van en door patiënten geprioriteerd. En de uitkomsten van onderzoek komen zo snel mogelijk bij de patiënt terecht.’ (zie Noordhoek, J. - Effective and sustainable patient participation, 2023.)

In 2023 is ongeveer een miljoen besteed aan onderzoek, is dat in vergelijking tot het hele onderzoeksveld niet een druppel op een gloeiende plaat?

‘We koersen met het door ons gefinancierde onderzoek aan op versnelling om resultaten van lab naar patiënt te brengen. Bijvoorbeeld onderzoek waarbij je met een darmcel (organoids) medicijnen kunt testen. Dat onderzoek is echt een versneller gebleken.’

Hoeveel donateurs hebben jullie?

‘We hebben ongeveer 3.300 vaste donateurs en ook incidentele donateurs die bijvoorbeeld bijdragen aan een online collecte. Vroeger gingen ouders na de diagnose meteen met ons bellen: 'Ik wil me aansluiten en donateur worden’. Nu gaat men eerst online informatie verzamelen. We moeten meer inspelen op hun wensen en behoeften en bieden bijvoorbeeld gratis coaching aan. Dan vragen we wel of zij donateur willen worden.’

‘We hebben twee senior fondsenwervers in dienst. De één houdt zich voornamelijk bezig met acties en evenementen. Steeds meer mensen zetten zich sportief in. Dat vergt heel betrokken relatiebeheer. Het pakket van mogelijkheden om te geven wordt steeds gevarieerder en vraagt maatwerk. We deden een tijdje straatwerving, maar daarmee hebben we heel veel negativiteit over ons afgeroepen, dus dat doen we niet meer.

De andere fondsenwerver houdt zich bezig met nalatenschappen en sponsoring door bedrijven. Nalatenschappen onder de aandacht brengen was voor ons heel ongebruikelijk. CF was ooit een ziekte waar kinderen vroeg aan overleden, dan ga je niet vragen of die ouders de NCFS een legaat willen nalaten? Toch is het tij gekeerd en komen er jaarlijks enkele nalatenschappen binnen. Bijzonder.’

Jullie werken samen met de farmaceutische industrie. Bij tijd en wijle onderwerp van kritische krantenartikelen.

‘We hebben met een tiental farmaceutische of hulpmiddelbedrijven een legally approved contract. De relatie met de farma is belangrijk, daar brengen we het perspectief van de patiënten in. Onderzoekers kunnen datasets aanvragen, tegen een fee. Daar hebben we een goede procedure voor. Een vraag van een onderzoeker, wordt eerst ter beoordeling voorgelegd aan de stuurgroep. Die bestaat uit de hoofdbehandelaars van de CF-centra en per discipline een vertegenwoordiger, zoals een diëtist, een psycholoog, een maatschappelijk werkende. De aanvraag wordt breed getoetst alvorens we data kunnen en willen leveren. Ouders en patiënten geven uiteraard toestemming voordat hun gegevens in de registratie terecht komen. De database wordt naar de Europese CF Registratie (ECFR) geüpload’.

‘Sponsoring door farmaceuten mag niet meer dan tien procent van het totale jaarbudget betreffen en moet verdeeld zijn over een aantal. Het ligt gevoelig: de discussie over kosten in de zorg en de toegang tot vaak dure medicatie is enorm gepolariseerd. Dat maakt samenwerking wel moeilijk.’

Leven met Lucas

Jacquelien heeft drie kinderen; Lucas is de zoon die CF heeft. Tijdens zijn eerste achttien jaar schreef zij columns, die verzameld zijn in het boekje ‘Leven met Lucas’. In het voorwoord schrijft Lucas zelf: ‘Nog even volhouden’, zegt mijn dokter, totdat we CF op basisniveau in de cellen kunnen bestrijden. Tot die tijd moeten we ons best doen zoveel mogelijk schade aan mijn longen en andere organen te voorkomen. Ik hoop dat we op een dag vaarwel kunnen zeggen tegen taaislijmziekte. En dat de columns die over mij gaan, een tijdperk beschrijven dat voorbij is.’

‘Leven met Lucas’ is een prachtig mooi boekje, met veel humor geschreven. Ik heb dit recent gelezen en begrijp wat jullie als gezin hebben doorstaan, waar CF dagelijks aanwezig was.

‘Ik hou van schrijven en ik merkte dat mijn verhalen aansloegen, herkenning en steun brachten. Er zijn circa vijfduizend boekjes ‘Leven met Lucas’ over de toonbank gegaan. Het is ook in het Engels en in het Russisch vertaald. De opbrengst ging natuurlijk naar de NCFS.’

Hoe gaat het nu met Lucas?

‘Heel goed. Voeding wordt effectiever verteerd. Vroeger moest hij calorierijk en vet eten, maar nu juist niet meer. Lucas wordt begeleid door een diëtiste en een fysiotherapeut en hij is ook naar de sportschool gegaan. Hij moet spiermassa opbouwen. Het mooiste is de energie in zijn ogen. Ja, het gaat echt waanzinnig goed.’

Wat zijn je plannen voor komende vijf jaar?

‘Ik krijg vaak terug dat het zo fijn is dat ik zo'n betrokken moeder ben, dat ik dit werk doe. Maar ik ben een betrokken professional, een bedrijfskundige: ik heb, samen met een gedreven team, van de NCFS een financieel gezonde en impactvolle organisatie gemaakt. Ik wil onderzoek kunnen bespoedigen. Ik zou heel blij worden als we per jaar meer dan tien miljoen kunnen investeren. Maar natuurlijk zijn mijn kinderen, waarvan er eentje CF heeft, mijn intrinsieke motivatie.’

Van één naar tien miljoen is een hele stap.

‘We moeten meegaan in de moderne ontwikkelingen. AI gaat ons ook helpen. Daar verwacht ik wel veel van. Ik denk dat we veel meer digitaal dingen voor ons kunnen laten werken, zodat we meer tijd kunnen spenderen aan het gericht inzetten van mensen die bijvoorbeeld fondsen kunnen werven, anders dan we voorheen deden.’

Je bedoelt AI in je eigen organisatie?

‘Het is net als in de zorg. Nu moet je een heleboel dingen die je hoort, intypen. Maar je wilt dat mensen hun verhaal inspreken en je achteraf alleen maar wat fouten hoeft te verbeteren. Ik zie veel kansen om via AI effectiever fondsen te werven.’

‘Tot slot hoop ik natuurlijk nog mee te maken dat CF een te genezen ziekte is, dat kan alleen met gentherapie en daar zetten we op in.'

Dit artikel stond eerder in Vakblad fondsenwerving, jaargang 27, nummer 2, dat in mei 2025 verscheen.

Labels: Gea Broekema, Interview, Gezondheid, Fondsenwerving, Promotie, Samenwerkende Gezondheidsfondsen, Vf 27-2, Cystic Fibrosis, Jacquelien Noordhoek, NCFS, Pati�ntenparticipatie, Leven met Lucas

Dansen in plaats van een pil: hoe kunst bijdraagt aan de gezondheid en het welzijn van mensen

2025-05-26T09:38:09Z

Het online artikel is een uitgebreide versie van het artikel dat in het fysieke blad werd gepubliceeerd.

De wetenschap: hoogleraar Kunst en Zorg Tineke Abma (Erasmus Universiteit en Leyden Academy)

‘Het is heel belangrijk dat we gezondheid niet alleen maar definiëren in termen van afwezigheid van ziekte. Gezondheid omvat het fysieke en psychosociale welzijn van mensen en de veerkracht van mensen om met tegenslagen in het leven om te gaan. Zo moet je ook naar kunstprogramma’s kijken: wat doet het voor de algemene gezondheid op lichamelijk, cognitief, sociaal en psychisch vlak. Ik zie hoeveel kunst mensen brengt: eenzaamheid onderbreken, sociale contacten opdoen, ontspanning en stressreductie, meer regie en zelfvertrouwen, de leergierigheid stimuleren en de fysieke gezondheid verbeteren. Ook vertraagt het de cognitieve achteruitgang bij mensen met o.a. dementie. Het is bij uitstek preventief en gezondheidsbevorderend. Mensen gaan bijvoorbeeld minder snel naar de huisarts doordat ze beter in hun vel zitten en gebruiken minder medicijnen door mee te doen aan kunst- en cultuuractiviteiten.’

‘Mijn missie is dat kunst en cultuur integraal onderdeel worden van de gezondheidszorg. Dat je bij wijze van spreken in een ziekenhuis, verpleeghuis of thuis een kunstenaar aan bed kunt krijgen. Dat vraagt wel dat zorgmedewerkers hierin worden meegenomen.’

‘Onlangs was ik in Rotterdam bij burgemeester en wethouders en de eerste vraag was: ‘Is dit ook voor de gewone Rotterdammer?’ Ja, dit is niet elitair, zei ik. Dit soort kunstprogramma's zijn júist voor iedereen toegankelijk, jong of oud, gezond en ziek. Je hoeft geen kennis van kunst te hebben om de heilzaamheid te ervaren.’

‘Dans voor mensen met Parkinson is één van de meest overtuigende voorbeelden. Zij kunnen door de ziekte nauwelijks lopen en vaak gaat ook het spreken moeilijker. Het is fascinerend om te zien hoe mensen door muziek en dans weer soepel bewegen en spreken. Neem Marc Vlemmix. Hij kreeg op relatief jonge leeftijd Parkinson en ondervindt dagelijks hoe beperkend de ziekte kan zijn. Het ergste is dat hij zich gereduceerd voelt tot patiënt. In het dansen komt hij los van zijn beperkingen. Dans bevrijdt hem uit het harnas van de patiëntrol. Plots kan zijn lichaam meer, worden grenzen verlegd, is de ziekte niet langer een vijand en kan hij zichzelf en anderen weer omarmen door samen te dansen. Wat hij ervaart hebben we in onze onderzoeken onder ReDiscoverMe en Marc Vlemmix Dance bij velen gezien. Neurologisch gezien weten we nog relatief weinig over hoe dat werkt, maar het heeft te maken met het vrijkomen van gelukshormonen en nieuwe verbindingen in de hersenen.'

‘Kunst en cultuur moet integraal onderdeel van de zorg worden’ - Tineke Abma (Leyden Academy)

‘Ik ontdekte een paar jaar geleden dat een collega-hoogleraar Oncologische Chirurgie in Groningen conservatoriummuzikanten aan het bed uitnodigde. Ze deed dat omdat de oudere patiënten er vaak slecht aan toe waren na een operatie. Iedereen verklaarde haar voor gek, maar de resultaten waren spectaculair: mensen hadden minder pijn, waren minder angstig, ervoeren minder stress en konden eerder uit het ziekenhuis worden ontslagen. We realiseerden ons dat velen in hun eentje bezig zijn. We hebben toen het initiatief genomen voor een ‘Arts and Health’-beweging om mensen met elkaar te verbinden.’

‘We besloten ook om een whitepaper te schrijven met een overzicht van alle praktijkvoorbeelden in Nederland, het wetenschappelijke bewijs en een nationale agenda om mijn inmiddels breed gedeelde missie te realiseren. We hebben dat whitepaper aangeboden aan de hoogste ambtenaren op de Ministeries van OCW en VWS en de agenda uitgewerkt in een concreet plan voor implementatie.'

‘Uit ons onderzoek blijkt dat het zorgpersoneel en mantelzorgers ook veel baat hebben bij de inzet van kunst in de zorg. Het inspireert om de mens achter de patiënt weer te zien, om te zien wat mensen wel kunnen in plaats van te kijken naar de pathologie. Ik herinner me een verzorgende die zelf ging zingen met patiënten. En een mantelzorger die zei: ‘Nu realiseer ik me weer wat een leuke man ik eigenlijk heb.’’

‘Eén van onze speerpunten is om kunst te integreren in het onderwijs van verpleegkundigen en dokters en omgekeerd kunststudenten al tijdens de opleiding kennis te laten maken met zorg en welzijn. Ook zet ik in op financiers, zoals gemeenten en zorgverzekeraars. Nu vergoedt alleen Zorgverzekeraar De Friesland dans voor mensen met Parkinson. Dat moet gewoonte worden: niet de uitzondering, maar de regel. Dansen of participeren in andere kunsten in plaats van een pil slikken. Ik sprak onlangs Marokkaanse vrouwen die altijd pijn hadden maar dat vergaten door te dansen. Bijzonder toch!’

‘Ook komt uit ons onderzoek onder ouderen naar voren dat het creatief bezig zijn en actief participeren in een kunstactiviteit stimulerend werkt. Zelfs mensen die in eerste instantie zeggen ‘Dat is niks voor mij,’ blijken een enorm creatief potentieel te hebben. Ze hebben veel meer fantasie dan ze denken en ervaren ontzettend veel plezier met elkaar als ze samen of alleen iets creëren en maken. Het gaat daarbij niet zozeer om het eindproduct, maar vooral om het creatieve maakproces. Tegelijkertijd zagen we in een studie naar beeldende kunst in het ziekenhuis dat het kijken naar een mooi kunstwerk of bezoeken van een expositie mensen in een staat van flow kan brengen doordat je ergens geconcentreerd naar kijkt en even alle zorgen vergeet. Als je kijkt naar kunst, kun je soms je eigen gevoelens herkennen in een schilderij. Dat kan heel krachtig zijn: je ervaart dat je niet alleen bent in dat gevoel, dat anderen iets vergelijkbaars doormaken. Heel mooi is ook hoe geneeskundestudenten ook hun waarnemingsvaardigheden vergroten door te kijken naar kunst.'

‘We hebben kwantitatief onderzoek gedaan door voor- en achteraf het effect van luisteren naar muziek bij oudere mensen die een operatie ondergaan, te meten: de hartslag, de bloeddruk, de pijn: het klinische deel. Maar ook: hoe lang bezetten de patiënten een bed? Hoe gaat het met de slaap, de medicatie? En dan zie je echt fantastische resultaten: minder pijn, angst en stress. Je kunt ook kijken naar kosteneffectiviteit: als mensen eerder uit het ziekenhuis worden ontslagen, maken ze minder gebruik van zorg. Dat is een besparing. Maar als je meer in de diepte wilt snappen wat kunst betekent voor patiënten, heb je kwalitatief onderzoek nodig zoals observaties en interviews/verhalen. Die verhalen zijn heel krachtig en laten zien wat de context is van het kunstproject en de betekenis voor de deelnemers.’

Meer weten? Lees het artikel 'Kunst verdient prominente plaats in de gezondheidszorg' van Leyden Academy, of ga naar de website van Arts in Health.

Onderzoek WHO

De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) analyseerde negenhonderd onderzoeken en concludeerde in 2019 dat actief of passief beleven van kunst de gezondheid en het algehele welbevinden bevordert. De WHO roept beleidsmakers op om meer te investeren in culturele interventies in de gezondheidszorg.

In het rapport onderscheidt de WHO vijf categorieën binnen de kunsten: podiumkunsten (muziek, dans, zang, theater, film), beeldende kunst en vormgeving (beeldhouwen, schilderen, fotografie), literatuur (schrijven, lezen), cultuur (het bezoeken van musea, concerten en theater) en online kunstvormen (animatie, digitale kunst etc.).

Deelname of beleving van kunsten kunnen gezondheidsproblemen voorkomen, ontwikkeling ondersteunen, leefstijl verbeteren en daarnaast ook een positief effect hebben op het omgaan met ziekte en de behandeling van een ziekte.

Bron: LCKA, onderzoek WHO komt uit 2019.

De kunsten: Letizia Rompelberg, artistiek leider Theatergroep Zout speelt

‘Onze theatergroep maakt theater over maatschappelijke onderwerpen. De mensen op het toneel zijn ervaringsdeskundigen en het stuk wordt gebaseerd op hun persoonlijke verhalen. Zo maakten we onlangs de voorstelling ‘Lust, liefde, leeftijd’ die door ouderen werd gespeeld. Het geeft mensen een positieve boost dat de hele groep jouw verhaal herkent. Verder bestaat het omringende team uit professionele muzikanten, vormgevers, spelcoaches, etc. Door de artistieke en professionele context, zorgen de voorstellingen voor een intieme en universele ervaring.’

‘In Breda werken wij samen met cultureel centrum Nieuwe Veste, die actief op zoek gaat naar de beoogde doelgroep. Zo krijgen we heel snel veel aanmeldingen, ook via o.a. Senioren Brabant en Zeeland en ouderenverenigingen'.

‘Ik zorg vanaf het begin voor veiligheid en geschikte werkvormen. Zo starten we in een kring en delen ervaringen over de dag zelf of over een levenservaring. Ik creëer speelruimte waarin mensen kunnen uitproberen. Er zijn mensen die acteren in het begin een beetje spannend vinden, maar er zijn ook altijd mensen die vanaf minuut één meedoen. Deelnemers die aan onze projecten meedoen, krijgen een enorme impuls. We werken aan je houding, stem, uitingsvormen en andere talenten om een verhaal over te brengen.’

‘Deelnemers die aan onze projecten meedoen, krijgen een enorme impuls’ - Letizia Rompelberg (Zout speelt)

‘Kunst zorgt voor reflectie op jezelf. Het gaat heel vaak om persoonlijke ontwikkeling. Gaan staan voor wie je bent; zelfbewust en vol zelfvertrouwen worden. Het is bovendien een activiteit in groepsverband, dus je doet veel nieuwe informele contacten op. Arie (93 jaar) en Hella (77 jaar) spelen in ‘Lust, liefde, leeftijd’. Die bellen elkaar altijd nog even als ze thuiskomen. Bovendien, samen werk je naar een creatief product toe: een voorstelling. Je voelt: er wordt op je gerekend! Voor de spelers is het enorm krachtig om zich gezien te voelen als ze op het toneel staan.’

‘Vijf jaar geleden moest ik lullen als brugman om uit te leggen dat ik kunst maakte die ook een sociale impact heeft. Aan de kunstkant werd gezegd: dat is niet artistiek genoeg. En aan de sociale zorgkant klonk: je wilt een voorstelling maken met ons zorggeld? Door bepaalde fondsen wordt geëist dat iedereen die op het toneel staat professioneel performer moet zijn. Dat vind ik echt ouderwets. Dan scoren we op alle punten, maar vanwege de ervaringsdeskundigen die op het toneel staan, gaat er een streep door de aanvraag. Fonds Sluyterman van Loo, Fonds Cultuurparticipatie, Stichting DOEN en VSBfonds zijn gelukkig fijne partners. En we krijgen nu ook subsidie van de gemeente en de provincie die ook onze artistieke visie waarderen.’

De financier: Lonneke Regter, directeur Sluyterman van Loo

‘Wij stimuleren het levensplezier van ouderen door kunst en verbinding. In 2012 zagen wij dat weinig partijen zich bezighielden om ouderen te laten deelnemen aan kunst en cultuur. Na onderzoek en veel gesprekken zijn we het programma ‘Lang Leve Kunst’ gestart, aanvankelijk samen met RCOAK. Het gaat ons voornamelijk om actief meedoen aan kunst en cultuur. Denk aan het organiseren van creatieve groepsactiviteiten zoals schilderen, fotograferen, samen theater spelen of muziek maken.’

‘Het heeft veel effect als je meedoet aan kunst en cultuur, onder leiding van een professionele kunstenaar. Dan word je artistiek uitgedaagd als deelnemer en de activiteit heeft bovendien kwaliteit. Een professionele kunstenaar geeft andere opdrachten dan mensen die dat op vrijwillige basis doen. Samen een theaterstuk maken doet veel.'

'De uitdaging zit hem erin dat je iets nieuws leert of een drempel overgaat, om wél te gaan dansen bijvoorbeeld. Wat we ook zien - we hebben er net onderzoek naar laten doen - is dat cultuurdeelname economische en sociale opbrengst heeft voor de maatschappij. Het heeft niet alleen positief effect op de gezondheid maar ook effect op zingeving en het welbevinden van ouderen. De kwaliteit van leven gaat omhoog.'

'We zagen dat weinig partijen zich bezighielden om ouderen te laten deelnemen aan kunst en cultuur' - Lonneke Regter (Sluyterman van Loo)

'Er zijn zorgorganisaties waar alleen een aanbod is van bingo en televisiekijken, terwijl je mensen ook met bijvoorbeeld zingen kunt activeren. Het vergt nog steeds overredingskracht om zorg- en welzijnsorganisaties hiervan te overtuigen.’

‘We horen ook van onze initiatiefnemers terug dat kunst diepgaand contact met anderen oplevert. Dat mensen die nauwelijks het huis meer uitkwamen, dat wel doen als ze aan een theatervoorstelling werken. De eenzaamheid wordt verzacht. Deze effecten zijn echter lastig te meten. Met Leyden Academy en ZonMw trekken we samen op om daar onderzoek naar te doen.’

‘Ons budget voor dit jaar is 2,3 miljoen euro. We hebben een doorlopend loket: voor een paar duizend euro kunnen mensen snel van start. Ook kan je een format van een andere organisatie gebruiken, zoals ‘Samenlezen met ouderen’ en met dat kleine startbedrag beginnen. We beloven binnen zes weken antwoord te geven op een aanvraag en financieren vaak de start van een activiteit, waaronder de personeelskosten. Uiteindelijk willen we natuurlijk wel dat die organisaties zelf gaan nadenken hoe ze bijvoorbeeld het koor in het bestaande aanbod kunnen integreren.’

’Toen we het programma ‘Lang Leve Kunst’ verder gingen ontwikkelen in 2022, merkten we dat er niet alleen behoefte is aan financiering, maar ook aan kennisdeling. En ook aan het professionaliseren, opschalen en uitbreiden van initiatieven. En daar zijn we ons heel erg op gaan richten. Sommige initiatieven hebben de potentie om verder uit te breiden op andere plekken in Nederland. Die benaderen we actief en vragen om hun kennis te delen. Zo maken ruim dertig organisaties gebruik van het format ‘Kunst door de Brievenbus’ van Cultuurbedrijf Amphion. Hierbij voeren deelnemers kunstzinnige opdrachten uit. Deze andere organisaties gebruiken het format en kunnen ook advies krijgen van Amphion.’

‘De laatste jaren zijn er andere co-financiers die meebetalen aan onze programma's. We horen vaak terug dat het initiatiefnemers helpt als ze al een toekenning van ons hebben, waardoor gemeenten of bedrijven zeggen: ‘Wij betalen dan ook wel mee, want de basis is al gelegd.’'

De ervaringsdeskundige en initiatiefnemer: Marc Vlemmix

'Ik was directeur van danshuis Station Zuid en kreeg op 37-jarige leeftijd de diagnose Parkinson. Parkinson is een ongrijpbare ziekte. De signalen van je hersenen naar je lichaam komen niet meer goed door, onder andere door een tekort aan de neurotransmitter dopamine. Alles werkt in principe nog, maar het lichaam krijgt niet langer automatisch door wat het moet doen. Bij mij uit zich dat in bradykinesie (trager worden van bewegingen) en rigiditeit (spierstijfheid). Parkinson is stapje voor stapje afscheid nemen van wat niet meer (goed) gaat. Alles wordt zwaar. Bewegingen voelen alsof je je door stroop moet verplaatsen. Je voeten lijken plotseling aan de vloer vast te zitten en zijn met geen mogelijkheid meer in beweging te krijgen. Soms is het indrukken van een toets op je toetsenbord al een enorme opgave.'

'Bij iedereen manifesteert Parkinson zich anders. Het is net een grabbelton: elke keer haal je er iets anders uit, dat bovenop je bestaande klachten komt. Ben je net gewend aan je loopproblemen, dan gaat je spraak ineens achteruit. Je articuleert niet meer goed, spreekt binnensmonds. Daarna volgen misschien cognitieve problemen, darm- en blaasproblemen. En als je denkt dat je alles gehad hebt, komt er plots een ongecontroleerde over beweeglijkheid bij. Parkinson is stapje voor stapje afscheid nemen van wat niet meer (goed) gaat.'

‘De dans is mijn redding geworden. Het heeft me letterlijk weer in beweging gebracht. Door te dansen heb ik ervaren dat ik niet voor honderd procent ben overgeleverd aan Parkinson. Dat ik zelf de regie kan houden. Misschien niet over wat zich aandient, maar wel over hoe ik ermee omga. Voor mij is danskunst een levenskunst geworden. Daardoor kan ik weer léven in plaats van overleven. Het perspectief verschuift van patiënt naar danser. In die rol vind ik niet alleen de broodnodige fysieke beweging, maar ook manieren om opnieuw contact te maken met mijn voortdurend veranderende lichaam. Ik kan me erin uitdrukken en ik verbind me met de ander.’

'Dan blijkt dat het daadwerkelijk mogelijk is om zelfs een lichaam als het mijne, waarin al vijftien jaar Parkinson woont, zó te trainen, dat het zich op onverwachte en positieve wijze verruimt in bewegingsvrijheid. Zelfs wanneer je lijf door de ziekte achteruitgaat.'

‘Door dans kan ik weer léven in plaats van overleven’ - Marc Vlemmix

'Ik heb de begeleiding van deelnemers geleerd door te doen: van vallen, opstaan en daaruit lering trekken. De basis leerde ik bij Dance for PD in New York, de grondleggers van dans voor mensen met Parkinson. In die periode heb ik ook verschillende makers uitgenodigd om met mij samen te werken, zodat we samen konden ontdekken wat werkt en wat niet. Juist als ervaringsdeskundige kan ik de vertaalslag maken naar mijn dansers. Het is geen hogere wiskunde. Het draait vooral om goed kijken naar wie je voor je hebt en wat diegene nodig heeft. Het begint altijd met nieuwsgierigheid, de bereidheid om naar jezelf te kijken, de confrontatie aan te gaan en een manier te vinden om dat tot uitdrukking te brengen.'

Te vaak vallen we nog tussen wal en schip als het om fondsenwerving gaat. Al vijftien jaar hoor ik bij het ene loket: 'U bent te veel kunst,' en bij het andere: 'U bent te veel welzijn.' Zolang we ‘het snijvlak’ niet erkennen als een op zichzelf staande realiteit, maar blijven redeneren of iets meer naar kunst of meer naar welzijn neigt, blijven we de uitzondering op de regel. Blijven we in hokjes denken in plaats van muren slechten.'

'Gelukkig is er de afgelopen jaren veel veranderd. Overheden en verstrekkers van cultuursubsidies bewegen steeds vaker mee met een veranderende maatschappij. Diversiteit en inclusie zijn steeds vaker benoemd als speerpunten van beleid. Er zijn inmiddels regelingen die expliciet gericht zijn op het insluiten van groepen die anders buiten de boot zouden vallen. Het zou prachtig zijn als ook vanuit de gezondheidszorg financieringsmogelijkheden beschikbaar komen. De kostenbesparing door de preventieve werking van dans is, naar mijn idee, aanzienlijk: minder valincidenten, minder fysiotherapie, minder somberheid en depressie. Ik zou het wel weten als ik zorgverzekeraar was.'

'Elk mens, ziek of niet ziek, moet moeite doen om zich goed, lekker en gelukkig te voelen. Voor mensen met een chronische bewegingsbeperking, zoals Parkinson, reuma of MS, is die fysieke inspanning vaak gericht op het ‘managen’ van de beperkingen. Maar hoe minder aandacht ik geef aan wat niet meer lukt, hoe meer ruimte ik ervaar om me te richten op wat wél mogelijk is. Zo kan ik me met volle overgave storten op de ontwikkeling van mijn danskwaliteiten. Dat vraagt discipline, inspanning en concentratie, maar het vertrekt vanuit passie en plezier. En juist daardoor voelt het niet als een noodzaak, maar als een verrijking. Met die focus kan ik mezelf doelgericht ontwikkelen en elke dag benaderen als een voorstelling waarin ik mag schitteren, gezien mag worden en waardering mag ontvangen. Naast de fysieke winst, op het gebied van balans, coördinatie, flexibiliteit en kracht, is dans ook goed voor de cognitie. Het vergroot het zelfvertrouwen, mensen durven meer en worden zelfstandiger en zelfredzamer.'

'Wij, de deelnemers en kunstenaars van Marc Vlemmix Dance, willen bijdragen aan een cultureel veld dat insluit in plaats van uitsluit, met waardering voor de rijkdom die voortkomt uit diversiteit. Toegankelijk voor een veelheid van verschillende verhalen gericht op een breed publiek. Met de ambitie bij te dragen aan een programma-aanbod waarmee zoveel mogelijk mensen aan cultuur kunnen deelnemen, als beoefenaar van kunstzinnige activiteiten en als publiek en daar vaardigheden en talenten kan ontwikkelen. Centraal staan daarbij de verhalen die mensen gebruiken om betekenis te geven aan hun maatschappij en hun plek daarin. Verhalen die het recht onderschrijven om verschillend te mogen zijn, van het recht op een eigen culturele identiteit en leefstijl, en verhalen die uitnodigen erbij te willen horen. We dragen ons steentje bij aan een tolerantere maatschappij door op onze schaal open te staan en zorg te dragen voor de ander. Door gehoor te geven aan het menselijk verlangen om erbij te horen, zonder je te hoeven aanpassen en gewoon te zijn wie je bent. Met aandacht en liefde te verbinden met de ander.'

Bekijk een compilatie van 'Truth = Dare' op de website van Marc Vlemmix Dance.

De financier: Danielle Swart, manager Jo Visser fonds

‘Wat ik jammer vind, is dat soms een kunstproject eenmalig uitgevoerd wordt binnen zorgorganisaties en er het jaar daarna geen geld meer voor is. Vanuit enkele cultuurfondsen is er nu gelukkig wel structureel aandacht voor. Voor de aanvragers blijft het een strijd of het project onder kunst en cultuur of zorg valt bij vermogensfondsen. Vanuit gezondheidsfondsen zie ik tot mijn verbazing weinig interesse in het onderwerp kunst en zorg.’

‘Het Jo Visser fonds richt zich juist wel op onderwerpen als leefplezier en kwaliteit van leven. Het zet zich al meer dan honderd jaar in voor waardige ouderenzorg. Ons motto is ‘Vaardig jong, waardig oud’. Het fonds ondersteunt o.a. kennisprojecten om waardevolle ontmoetingen tussen jong en oud te stimuleren. Jaarlijks wordt er geld geschonken aan onze partner Leyden Academy waar Tineke Abma directeur-bestuurder is. Vanuit haar rol als bijzonder hoogleraar Ouderenparticipatie aan het LU en Kunst en Zorg aan de EUR werken we nauw samen aan onze gezamenlijke ambities. Het is mijn rol om als netwerker mooie initiatieven op dit gebied aan te jagen.'

'Tot mijn verbazing zie ik bij gezondheidsfondsen weinig interesse in het onderwerp kunst en zorg' - Danielle Swart (Jo Visser fonds)

'Een van de paradepaardjes van het Jo Visser fonds is de langdurige samenwerking met Marc Vlemmix Dance. Leyden Academy stelt ook wekelijks haar collegezaal ter beschikking aan deelnemers van DansPark die elkaar sociaal steunen via een uurtje dansen. Het Jo Visser fonds heeft Marc destijds een bedrag van tweeduizend euro geschonken voor het zelf maken van een korte film (I Found You) over zijn ziekteproces en welke impact dat heeft op zijn omgeving. Deze film hielp om meer aandacht te krijgen voor de verhalen van dit bijzondere dansgezelschap. Een jaar later kreeg hij de Jo Visser Award uitgereikt met daarbij een bedrag van vijfduizend euro om een eigen dansvoorstelling te maken. Een mooi voorbeeld hoe je met kleine duwtjes initiatieven kunt steunen.’

‘Sinds 2022 organiseert het Jo Visser fonds samen met Leyden Academy jaarlijks haar eigen Arts & Health festival om aandacht te geven aan de meerwaarde van kunst in de zorg. Dit jaar is dat in samenwerking met het Museum van de Geest in Haarlem, zorgaanbieder Cordaan en de bijzondere leerstoel Kunst en Zorg aan de EUR.’

Dit artikel stond eerder in Vakblad fondsenwerving, jaargang 27, nummer 2, dat in mei 2025 verscheen.

Labels: Cultuur, Impact, Interview, Gezondheid, Kunst, Fondsenwerving, Theater, Financiering, Sociale invloed, Parkinson, Dans, Maatschappelijk, Vf 27-2, Letizia Rompelberg, Lonneke Regter, Marc Vlemmix, Tineke Abma, Arts & Health Festival, Creativiteit, Danielle Swart, Jo Visser fonds, Lang Leve Kunst, Leyden Academy, Lust, liefde, leeftijd, Marc Vlemmix Dance, Sluyterman van Loo, Truth = Dare, Zout speelt