Artikelen

Non-profitorganisaties steeds vaker bedreigd

2026-06-23T10:56:59Z

Leren omgaan met intimidatie

Ik moet gelijk zeggen dat het de laatste jaren heel erg meevalt,’ begint Devika Partiman, oprichter en frontvrouw van Stichting Stem op een Vrouw het gesprek, ‘maar we zijn best veel anders gaan doen om te zorgen dat we zo min mogelijk last hebben van negativiteit.’

Na een eerste campagne in 2017 groeide Stem op een Vrouw uit tot een breder politiek instituut om te bevorderen dat vrouwen politiek actief kunnen worden en blijven. De stichting voorziet in onder andere mentorprogramma’s, lobby en dataonderzoek naar de barrières die vrouwen ervaren om politiek actief te worden. En met succes: de beweging is sindsdien flink gegroeid.

Met intimidatie had Partiman zelf al voor de oprichting van Stem op een Vrouw persoonlijke ervaring. Tijdens haar werk als activiste in de antiracismebeweging had ze te kampen met wat ze zelf ‘een bedreigende vorm van haat’ noemt, en op het ondertussen verboden platform ‘Vizier op Links’ was er een persoonlijke pagina over haar gemaakt. Ook haar huisadres lekte uit (doxing). ‘Dat was ontzettend intimiderend. Gelukkig ben ik ondertussen verhuisd. Die ervaring heeft ertoe geleid dat ik extra voorzichtig ben geworden met mijn gegevens. Na heel veel leuren heb ik voor elkaar gekregen dat mijn adres niet te vinden is bij de Kamer van Koophandel en het gemeentelijk register.’

Volgens Partiman is het een kleine, luide groep die zich uitspreekt tegen haar stichting. ‘Veruit de meeste mensen hebben geen moeite met gendergelijkheid, of ze zitten hoogstens in de weerstand. De geluiden uit de anti-gender hoek, de ‘anti-woke’ of oerconservatieve uitingen, zijn veel extremer. Zij vinden dat vrouwen überhaupt niet politiek actief horen te zijn. De meeste negativiteit krijgen we, vrij helder herleidbaar, van de achterban van Forum voor Democratie. Heel vaak zijn die reacties niet grensoverschrijdend, maar vooral flauw en een beetje pesterig. Verder krijgen we steeds vaker rotberichten van jonge jongens, bijvoorbeeld nadat we een gastles hebben gegeven op een middelbare school. Die berichten zijn vrijwel niet te traceren. Dat vind ik een heftige ontwikkeling.’

Bronnen van online bedreiging

Dat Stem op een Vrouw juist uit de rechtse en mannelijke hoek haatcomments ontvangt is geen verrassing, stelt Peter Kodde, oprichter en trainer bij Stroomversnellers. Het bureau helpt ngo’s, actiegroepen en vakbonden met trainingen om campagnes vorm te geven, intern georganiseerd te raken en om te gaan met online haat. De afgelopen paar jaar hielpen ze ruim dertig organisaties. ‘Maar ik kan je er zo nog dertig opnoemen die online haatcampagnes over zich heen krijgen. Ik denk eigenlijk dat elke organisatie die zich uitspreekt over maatschappelijke issues hier in meer of mindere mate mee te maken heeft.’

Peter Kodde: ‘Reguliere burgers worden meegesleurd in de georganiseerde haatcampagnes"

‘De afgelopen jaren wordt er vanuit extreemrechtse en conservatieve hoek actief campagne gevoerd om progressieve stemmen uit het publieke debat te jagen door online haatcampagnes,’ zegt Kodde. ‘Denk aan georganiseerde scheldlawines, de verspreiding van desinformatie, het toebrengen van reputatieschade en het bedreigen van personen, zodat ze zich terugtrekken uit de publieke discussie. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat er vaak groepen activisten achter zitten, die een handjevol anonieme accounts beheren en gezamenlijk afstemmen wie het doelwit wordt. In die georganiseerde campagnes worden reguliere burgers meegesleurd en dat wakkert de polarisatie aan.’

Extreemrechtse, conservatieve groepen zijn online goed georganiseerd en geven veel geld uit aan het beïnvloeden van het narratief. Het debat is daarbij verruwd, ziet Kodde. ‘Gedrag wat tien jaar geleden nog onacceptabel was, wordt nu genormaliseerd. We zien dat iedereen die niet voldoet aan de norm van deze conservatieve groepen, een potentieel target is: mensen van kleur, vrouwen, queers. In de politiek is dit beeld al bevestigd, ngo’s kampen waarschijnlijk met dezelfde tegenstand.’

Transvisie

Ook belangenorganisatie Transvisie heeft regelmatig te kampen met bedreigingen. Zij zetten zich in voor goede zorg en ondersteuning van transgender personen (de wachttijden lopen soms op tot wel vijf jaar en ook jeugdzorg staat hoog op de agenda), voorzien in ontmoetingen en beheren een kennisbank.

De wachttijden voor hulp aan transgender en genderdiverse personen lopen soms op tot wel vijf jaar. Ook de jeugdzorg voor transitie staat hoog op de agenda. Daarnaast brengt Transvisie mensen bij elkaar door contactgroepen en één-op-één gesprekken met ervaringsdeskundigen te faciliteren.

Woordvoerder Liora ten Brinke vindt het moeilijk om specifiek te zeggen wie hen bedreigt, al spreekt ook zij van een ‘luide minderheid.’ In sommige gevallen is er sprake van haat, maar ook onwetendheid voedt soms negatieve reacties. Ten Brinke: ‘Het onderwerp waarmee we naar buiten treden maakt nooit zoveel uit. Op het moment dat het woord ‘transgender’ valt, volgen de reacties al. Ik ben teleurgesteld over de verharding online. Ik had gehoopt dat we in Nederland verder zouden zijn, maar we doen op het gebied van tolerantie stappen terug. Dat vind ik echt heel moeilijk.’

De ergste vijand voor Transvisie is desinformatie, stelt Ten Brinke. ‘Er zijn altijd een paar schadelijke frames over transgender personen die terugkomen. Verhalen worden verdraaid of vergroot, overgenomen en daarna soms de Tweede Kamer in geslingerd. Die worden dan overgenomen door de media en dat houdt vooroordelen in stand.’ Een voorbeeld: in Engeland werd de jeugdzorg van transgender personen afgeschaald nadat daar een rapport over werd gepubliceerd. De inhoud van dat onderzoek werd door tegenstanders snel vertaald naar de Nederlandse situatie. Dat kwam uitgebreid in de aandacht, maar de andere onderzoeken die later de punten uit dat originele rapport ontkrachtten, niet.’

Liora ten Brinke: ‘Op het moment dat het woord ‘transgender’ valt, volgen de online reacties al’

‘Als woordvoerder ben ik weleens gevraagd te reageren op een artikel, waarbij ik door een extreme mening in een hoek word gedrukt en me eruit mag vechten. Dat mechanisme zie je continu terug. Het kan overal misgaan. Soms ook gewoon door onwetendheid. Maar dat maakt het ingewikkeld voor ons als organisatie om te beslissen wanneer we vol voor de doelgroep gaan staan, of ons juist stilhouden.’

Zelfcensuur

Het leidt ertoe dat dit soort bedreigde organisaties zich extra voorzichtig opstellen. ‘Ik wil het hebben over de toegang tot de zorg: een wachttijd van vijf jaar is gewoon onacceptabel. Maar je moet altijd in je achterhoofd houden dat je veel comments krijgt en dat berichten een eigen leven kunnen gaan leiden,’ vervolgt Ten Brinke. ‘Daardoor ga je jezelf toch een beetje inhouden. Soms heel bewust, soms onbewust. Je wil niet iets laten ontploffen wat niet hoeft. Bij sommige acties kan je dat afwegen, maar het blijft altijd een beetje een gok.’

Partiman: ‘Zelfcensuur zien we te vaak bij vrouwelijke politici. Zij bereiden zich excessief voor als ze iets spannends gaan doen. Ik ken politiek aspiranten die het spannend vinden om zich uit te spreken en sommige van mijn collega’s hebben dat ook. Daarmee wordt de hele zichtbaarheid van de vrouwenbeweging kleiner. De stem van het collectief wordt daarmee beperkt tot de vertegenwoordigers en woordvoerders. Daar is soms niets mis mee, maar het is goed als je een diverse beweging hebt met allemaal verschillende mensen. Daar word je veel groter van.'

Devika Partiman: 'Ik ben een soort tiger mom’

Ten Brinke: ‘We zouden ons graag uiten op plekken waar dat minder vanzelfsprekend is, ook om het bewustzijn over transgender personen te vergroten. Maar we doen dat op de geijkte paden, zoals de Pride in Utrecht, waar we welkom zijn. We behartigen de zorgbelangen van een ongeziene groep mensen. Wij moeten altijd met een inhoudelijk genuanceerde reactie komen op mensen die kunnen roepen wat ze willen.’

Klappen opvangen

Partiman en Ten Brinke steken in hun werk allebei hun nek uit om collega’s te beschermen. ‘Ik ben een soort tiger mom,’ aldus Partiman. ‘Dat is geen gezonde neiging, maar ik weet inmiddels een beetje hoe het werkt. Ik denk: ‘als het dan iemand raakt, laat mij dat dan maar zijn.’’

Als woordvoerder weet Ten Brinke ondertussen welke geluiden ze wel en niet serieus moet nemen. ‘Ik heb een muurtje om mezelf gebouwd en reacties raken mij daarom minder. Maar stel, je bent jezelf net aan het bevragen als het om je gender gaat. Durf je dan nog door te zetten? Op puur persoonlijk niveau is haat en desinformatie tegen de persoon echt rampzalig.’

Vind- en zichtbaarheid

Ook op het gebied van zichtbaarheid worden voorzorgsmaatregelen getroffen. Stem op een Vrouw werkt in een gedeeld bedrijfspand en had jarenlang geen openbare adresgegevens. ‘Je kan op onze website vinden wie er bij ons werken, met voor- en achternaam, maar zonder foto’s en mailadressen. Dat doen we heel bewust. Het is veel makkelijker om haat te richten op een persoon, dan een bericht te sturen via een contactformulier.’

Ook Transvisie offert haar zichtbaarheid op ten behoeve van de veiligheid van haar doelgroep. ‘We hebben daar zeker beleid voor. De locaties waarop mensen bij elkaar komen, worden bijvoorbeeld nooit verspreid. Maar dat is op basisvan voorzichtigheid, niet ervaring, gelukkig.’ Ten Brinke zelf is via het persnummer op de website gewoon bereikbaar. ‘Ik word op de perslijn zo nu en dan eens lastiggevallen. Nou ja, so be it. Ik vrees dat dat onvermijdelijk is.’

Sociale media

In de gesprekken komen sociale media steeds boven drijven als onveilige plaatsen waar haat kan broeden. Volgens Kodde zijn algoritmes anno 2026 ingesteld op haat en controverse en worden boodschappen van empathie en solidariteit juist gedempt. Vooral op platforms als TikTok en X, die nu in handen zijn van extreemrechtse eigenaren. ‘Het is bewezen dat die platforms sturen op politieke ideologie en dat progressieve stemmen worden gedempt. Voor ngo’s is het onmogelijk zich te profileren.’

Begin vorig jaar werd Transvisie’s Facebook-account gesloten, in een golf van censuur richting LGBT-organisaties. Ten Brinke: ‘Ik heb verschil gemerkt in de transgenderrepresentatie op sociale media sinds de inauguratie van president Trump. Ook op mijn persoonlijke account: binnen drie weken was mijn hele tijdlijn negatief naar transpersonen. Ook online zoeken we naar een veilige omgeving. BlueSky, bijvoorbeeld. We hebben ook een actief Instagram-account, daar spreken we onze toch gefragmenteerde doelgroep goed aan.’

Stem op een Vrouw is het meest actief op Instagram, het platform waarop ze haar eigen achterban het meest gericht kan aanspreken. Op TikTok is het initiatief niet meer actief, met X werd ook gestopt. ‘Het was op Twitter nooit supergezellig, maar het is met de beleidswisselingen verder verslechterd,’ zegt Partiman. ‘Wat regelmatig gebeurde is dat extreemrechtse opiniemakers met heel veel volgers even op ons inhakten. Dat leidde tot tienhallen, honderden anonieme reacties in onze DM’s en onder posts. Die waren vaak op het randje van strafbaar. De politie heeft geen capaciteit om door alle reacties te gaan, dus dat moeten we zelf doen.’

Devika Partiman: ‘Als extreemrechtse opiniemakers op ons inhakten, kregen we daarna honderden anonieme reacties in onze DM’s’

Wat kunnen ngo’s doen?

Kodde kan de verhalen van de organisaties die Stroomversnellers helpt maar moeilijk aanhoren. Hij ziet dat ngo’s niet anders kunnen dan zichzelf verdedigen. Juist daarom moeten zij hun eigen mensen goed beschermen en samen sterk staan, stelt hij.

‘Als individuele organisatie moet je ervoor zorgen dat je de schade van haat en bedreigingen kan beperken en zorgen dat je eigen mensen er niet aan onderdoor gaan. ‘Kweek maar een dikke huid,’ is geen oplossing. Dat is ook veel makkelijker gezegd dan gedaan. Ik word als witte man aangevallen om wat ik doe, niet om wie ik ben. Dat is iets wezenlijk anders dan de haat die vrouwen, queers en mensen van kleur over zich heen krijgen, en daar moet je als werkgever iets mee. Organisaties die hun mensen goed kunnen verdedigen, kunnen zich beter mengen in het publieke debat.’

Kodde vervolgt: ‘De enige manier die ik heb gezien om uit de zelfcensuur te komen, is door solidariteitsnetwerken op te zetten. Als men denkt: ‘Ik laat mij niet uit over deze onderwerpen, want dan krijg ik al die haat over mij heen,’ maakt dat de beweging klein. Organisaties moeten elkaar weten te vinden, zodat ze snel kunnen schakelen en zich gezamenlijk kunnen uitspreken. Dat zie ik steeds meer gebeuren.’

Peter Kodde: ‘Solidariteitsnetwerken zijn de enige manier om uit zelfcensuur te komen’

Waar iedere organisatie goed aan doet, is proactief een plan maken hoe ze omgaan met bedreigingen en online negativiteit. Vaak trekken organisaties pas aan de bel als het hen een keer overkomen is. Ze kiezen er eerst voor om niet te reageren. Maar een grote, gecoördineerde aanval kan je organisatie verlammen. Zo’n plan is een taak van de hele organisatie, niet alleen de woordvoerder of directeur. Reageer je? Hoe houd je je eigen mensen overeind? En wat kunnen we preventief doen om onze mensen te beschermen?’

Stem op een Vrouw en Transvisie werken daar beide flink aan. ‘Mijn team moet verplicht wachtwoordmanagers hebben om hacks te voorkomen. Hackpogingen gebeuren best vaak, maar we zijn goed beveiligd.’ Ook zegt Partiman dat er tussen organisaties ‘in ngo-land’ onderling regelmatig wordt overlegd.

Ten Brinke richt zich op het bestrijden van desinformatie door goede, feitelijke informatie te bieden in een kennisbank. ‘Dat is niet alleen voor onze doelgroep, maar ook voor de pers en mensen die gewoon geïnteresseerd zijn. We blijven daarbij gewoon op onze social media communiceren en zijn meer dan bereid om het genuanceerde verhaal te vertellen aan media die het willen horen. Dat is de meest positieve manier waarop je het kunt doen.’

Wat kunnen andere partijen doen?

Partiman breekt een lans voor bewustere omgang met gevoelige onderwerpen door fondsen. Stichting Stem op een Vrouw valt in haar ervaring niet in een standaard hokje, en omdat de stichting actief is in de politieke sector wagen fondsen zich daar ook niet altijd aan. ‘Je reputatie maakt heel erg uit en dan is elk kritisch stuk er één te veel. Je succesverhalen worden voor lief genomen. Wij proberen onze reputatie nauw te managen en te vertellen dat we niet partijgekleurd zijn. Tegelijkertijd vinden fondsen het wel leuk dat we werken aan online veiligheid en het veiliger maken van de politieke sector.’

De politiek zou Big Tech beter kunnen reguleren, zeker gezien het feit dat de socialemediaplatforms dat zelf niet zullen doen. Partiman: ‘Dat is een inkoppertje, maar het gebeurt gewoon niet voldoende. Ondanks pogingen van politici gaat het gewoon te langzaam.’

Liora ten Brinke: 'De media zou veel beter om kunnen gaan met ophitsing'

Ten Brinke hoopt vooral op veranderingen in het medialandschap. ‘De media kan veel beter omgaan met ophitsing en in ons geval met schadelijke frames. Een transitie is een existentieel, soms essentieel proces wat voor een buitenstaander moeilijk te begrijpen is. Ook zonder intenties kunnen journalisten veel schade voor ons aanrichten. Ik zou graag willen dat er meer begrip en nuance komt en dat media zich niet laten verleiden tot controversiële verhaal waar veel op geklikt wordt.’

‘Ik hoop ook dat het brede publiek zich minder laat leiden door de makkelijke quotes online, in het nieuws of aan de talkshowtafel. Misschien is dat een naïeve gedachte. Maar laten we iets meer geïnteresseerd zijn in elkaar en wat minder een karikatuur van elkaar maken.’

Een versie van dit artikel stond eerder in Vakblad fondsenwerving, jaargang 28, nummer 2, dat in juni 2026 verscheen.

Labels: Social Media, Instagram, Intimidatie, Twitter, Nieuws, TikTok, Veiligheid, Online haat, Peter Kodde, Stroomversnellers, Vf 28-2, Bedreiging, Devika Partiman, Liora ten Brinke, Stem op een Vrouw, Transvisie

Meer dan likes alleen: hoe goede doelen kunnen reageren op kritiek op sociale media

2026-03-31T11:31:29Z

In mijn werk met non-profits zie ik hoe communicatie- en marketingteams steeds vaker worstelen met lastige reacties, zeker wanneer ze online adverteren en bewust buiten hun eigen bubbel treden.

Sociale media zijn geen veilige etalage

Veel goede doelen benaderen sociale media nog steeds als een plek om successen te tonen of campagnes te promoten. Maar sociale media zijn geen ‘extra website’. Het zijn online ruimtes waar interactie centraal staat. En interactie betekent: controle loslaten.

Wie een bericht plaatst over klimaat, armoede, migratie, dierenwelzijn of gezondheidszorg, raakt al snel aan waarden, overtuigingen en emoties. Voeg daar betaalde advertenties aan toe en je boodschap verschijnt bij mensen die je organisatie niet kennen, je missie wantrouwen of zich er zelfs tegen verzetten. Dat vergroot de kans op lastige reacties aanzienlijk.

Waarom online reacties zo snel escaleren

Online gelden andere spelregels dan offline. Ten eerste is er afstand en het zogenaamde ‘online desinhibition effect’. Mensen zien niet wie er aan de andere kant zit, voelen geen directe sociale rem en reageren sneller vanuit frustratie of boosheid. Ten tweede spelen algoritmes een rol: berichten met veel emotie (en dus vaak polarisatie) krijgen meer zichtbaarheid. Extremere uitspraken worden beloond met bereik.

Het gevolg? Reacties verharden sneller. Wat eerst schokkend was, wordt na verloop van tijd ‘gewoon’. Voor goede doelen is dat extra pijnlijk. Zij werken vanuit idealen, solidariteit en maatschappelijke verantwoordelijkheid. Juist daarom komen negatieve reacties vaak harder binnen.

Moderatie is de sleutel tot een open discussie, geen censuur

Een van de grootste misverstanden rond contentmoderatie is dat het zou gaan om het verwijderen van meningen, om censuur dus. Maar in werkelijkheid gaat modereren over ruimte creëren voor discussie. Over zorgen voor een omgeving waarin meer mensen zich durven uitspreken, niet minder.

Wanneer grove beledigingen, desinformatie of haatdragende reacties blijven staan, trekken veel mensen zich terug. Niet omdat ze niets te zeggen hebben, maar omdat ze geen zin hebben in een online gevecht. Dat is de stille meerderheid: potentiële donateurs, vrijwilligers en partners die wel lezen, maar afhaken als het gesprek ontspoort.

Wat kun je concreet doen?

Er bestaat geen magische oplossing die lastige reacties doet verdwijnen. Wel zijn er stappen die een groot verschil kunnen maken.

1) Werk met duidelijke huisregels

Huisregels zijn geen formaliteit, maar een werkinstrument. Ze maken expliciet welk gedrag welkom is en welk niet. Ze helpen je om consequent te reageren (wanneer verwijder je een reactie, wanneer blokkeer je een gebruiker?) en geven je houvast wanneer emoties oplopen. Voor teams is dit essentieel: iedereen weet waar de grenzen liggen en hoeft niet telkens opnieuw te onderhandelen. Je kunt vertrekken van voorbeeldteksten , maar het sterkste is wanneer je deze regels helemaal aanpast aan jouw stijl, merk en organisatievoorkeuren.

Zo kiest het Vlaamse telecombedrijf Telenet bijvoorbeeld voor huisregels met een duidelijke knipoog. Zij schrijven zinnen als: ‘Een misplaatste comment? Dan trekken we er onherroepelijk de stekker uit.’ Of: ‘Blijf jij op negatieve vibes surfen? Daar wordt niemand vrolijk van.’ Het toont dat grenzen stellen perfect kan zonder kil of bureaucratisch te klinken.

2) Maak onderscheid tussen kritiek en grensoverschrijding

Niet elke scherpe reactie is ‘lastig’. Kritiek kan waardevol zijn en zelfs bijdragen aan vertrouwen, op voorwaarde dat je het serieus neemt. Door eerst te erkennen wat iemand aankaart, zonder meteen in de verdediging te schieten, zakt de spanning vaak al. Bovendien is kritiek soms terecht. Ook binnen goede doelen loopt er wel eens iets mis. Dat benoemen en erkennen vraagt moed, maar versterkt je geloofwaardigheid juist. Toegeven dat iets beter had gekund, maakt je organisatie menselijk en betrouwbaar.

Tegelijk betekent openstaan voor kritiek niet dat alles moet kunnen. Beledigingen, discriminatie of intimidatie dragen niet bij aan een constructief gesprek en vragen om duidelijke begrenzing. Hetzelfde geldt voor uitspraken die onwettig zijn, zoals het aanzetten tot haat of geweld of bijvoorbeeld het ontkennen van de Holocaust. Door hier consequent in te zijn, maak je het verschil tussen meningsuiting en grensoverschrijdend gedrag.

Wist je trouwens dat je op Facebook en Instagram kunt instellen dat berichten en opmerkingen met grof taalgebruik automatisch verborgen worden? Je kunt daarbij kiezen voor een standaardfilter, maar ook zelf extra woorden toevoegen die je liever niet op je pagina ziet verschijnen. Dat helpt om de scherpste randjes weg te nemen nog voor een discussie escaleert.

Sh*tstorm Survial Guide

Voor het boek ‘Sh*tstorm Survival Guide’ sprak Van Belleghem met academici, communicatie-experts en mensen uit de praktijk van goede doelen en maatschappelijke organisaties. Ze verzamelde inzichten uit onderzoek, aangevuld met herkenbare cases en situaties die zich elke dag online afspelen.

Lees meer: delphinevanbelleghem.be/shitstorm

3) Zie lastige reacties als een opportuniteit

Kritische vragen of zelfs beledigende reacties kunnen trouwens ook een kans zijn. Niet zozeer om die ene boze of provocerende ‘reageerder’ te overtuigen (dat lukt zelden) maar om zichtbaar te maken waar je als organisatie voor staat. Veel meer mensen lezen mee zonder zelf te reageren. Door helder en consequent te antwoorden, kun je je kernboodschap herhalen, nuance aanbrengen en je waarden concreet maken.

Een voorbeeld uit de non-profitsector: een natuurorganisatie kreeg een storm aan reacties na het delen van een foto waarop een vrouw met hoofddoek te zien was. De inhoud van het bericht ging over natuur en engagement, maar de reacties gingen vrijwel uitsluitend over het uiterlijk en de identiteit van de afgebeelde persoon. De organisatie koos ervoor om niet in discussie te gaan met elke individuele reactie, maar wel duidelijk te communiceren waar ze voor stond. Door expliciet te benoemen dat iedereen welkom is binnen hun werking en dat diversiteit geen afwijking is van hun missie, maar er deel van uitmaakt, maak ten ze hun waarden zichtbaar voor het bredere publiek dat meelas. Ze namen zich zelfs voor om in de toekomst vaker hun kijk op diversiteit te delen op sociale media.

4) Zorg voor je collega's

Online agressie blijft niet alleen op het scherm. Ze kruipt onder de huid. Maak dit bespreekbaar binnen je organisatie. Voorzie ondersteuning, wissel taken af en zorg dat medewerkers weten dat ze er niet alleen voor staan. Door samen te leren over polarisering en moderatie kun je een gedeelde taal vinden. Zo kun je met je team betere gesprekken voeren over lastige reacties of haat op sociale media.

Een praktische tip: schrijf je eerste (eerlijke) reactie gerust helemaal uit, maar druk nog niet op enter. Of zeg het hardop tegen je collega’s. Vaak helpt het al om die frustratie even kwijt te kunnen, waarna je met een helderder hoofd beslist wat je wel of niet post.

Zichtbaar zijn mét grenzen

Zichtbaarheid is noodzakelijk voor fondsenwerving en maatschappelijke impact. Maar zichtbaarheid zonder duidelijke kaders en afspraken kan je organisatie ook kwetsbaar maken. Door bewust om te gaan met moderatie, verwachtingen en zorg voor je team, kun je sociale media inzetten op een manier die past bij je waarden.

Lastige reacties horen erbij. Wegkijken of reacties snel ‘verbergen’ helpt je niet, zeker niet op lange termijn. Met duidelijke keuzes en een empathische aanpak kun je ruimte blijven maken voor gesprek, betrokkenheid en vertrouwen. Ook (en misschien juist) buiten je eigen bubbel.

Dit artikel stond eerder in Vakblad fondsenwerving, jaargang 28, nummer 1, dat in maart 2026 verscheen.

Labels: Facebook, Tools & Tips, Social Media, Instagram, Twitter, Online, TikTok, Campagnes, Social media strategie, Grensoverschrijdend gedrag, Vf 28-1