Fotocredit:
Wierink Imaging / Nationale Beeldbank

Het Mona-toetje

Gepubliceerd op: 08 november 2018
 

Jarenlang hebben brancheorganisaties grote inspanningen geleverd om door zelfregulering (potentiële) klanten te beschermen tegen al te opdringerige of zelfs agressieve telefoongesprekken. Volgens mij werkte dat prima. Niet alleen omdat die afspraken de consument in bescherming namen. Maar ook omdat de cowboys in marketing langzaam maar zeker hun gedrag aanpasten of verdwenen. Bij het bellen voor goede doelen heb ik dat van nabij kunnen volgen.

Prima zou je zeggen, complimenten. Maar dan reken je buiten de Nederlandse en Europese overheden met hun regelzucht. Er kwam toch een Bel-me-niet Register. Staatssecretaris Heemskerk (PvdA - van Economische Zaken in Balkenende IV), beloofde dat er voor de goededoelensector een uitzondering zou worden gemaakt. Die belofte was loos. Sinds de presentatie van het proefschrift van Wimar Bolhuis eerder deze week (‘Elke formatie faalt’) weten we dat politici hun beloftes nooit waarmaken.

Onlangs is het toezicht op de privacyregels (GDPR / AVG) geïntensiveerd. Nog lang niet alle goede doelen hebben die zaken helemaal op orde. Intussen hadden we vanuit de betaalwereld ook de nodige procedurele veranderingen op ons bord gekregen: de Single Euro Payments Area (SEPA). En de nieuwe Payment Service Directive 2 (PSD2) staat alweer voor de deur. Nadat dit uitgebreide menu van regels en procedures ons de laatste jaren is opgediend, komt Staatssecretaris Keijzer met het dessert: het Mona-toetje.

Hoewel het Bel-me-niet Register zo vol zit dat er volgens mij zelfs mensen zonder telefoon in zitten, komt Mona nu toch met opt-in! Dan mag er dus alleen nog gebeld worden als je vooraf toestemming hebt gekregen. Hoe je aan die toestemming komt, als je niet mag bellen en ook niet meer mag e-mailen, staat er niet bij. Als de nieuwe regels van toepassing worden, mogen goede doelen mensen, waarmee nog geen relatie bestaat, nooit meer bellen of e-mailen. Tenzij ze vooraf toestemming geven. Er is zelfs een reëel gevaar dat het bellen door goede doelen helemaal onmogelijk wordt gemaakt, ook met bestaande donateurs. Het is schandalig dat de overheid geen onderscheid maakt tussen commerciële activiteiten én ideële organisaties.

Er is niets verkeerd aan het streven irritatie bij mensen door telefoontjes met een verkoopkarakter, weg te nemen. Maar
het zoveelste verzekeringsproduct, is in mijn ogen iets totaal anders dan wanneer milieuorganisaties opbellen om het besef van de klimaatcrisis te versterken. Of Bits of Freedom, dat de overheid op het gebied van digitale zaken en privacy op het rechte pad probeert te houden. Of Foodwatch, dat over ons voedsel probeert te waken. Of de Nierstichting met zijn geweldige actie om nierdonoren te werven.

En hoe erg is het eigenlijk, wanneer mensen even geïrriteerd raken als ze tijdens het eten worden gebeld voor de honger in Afrika? Wat voor land zijn we geworden, dat het helpen van mensen minder belangrijk is dan een beetje irritatie, als die er al is. En welke instantie staat aan de absolute top als het gaat om het wekken van irritatie? Inderdaad: de overheid zelf. Toelichting overbodig. Als Mona Keijzer zonodig iets aan irritatie wil doen, kan ze beter in Den Haag beginnen.

Een democratie en rechtstaat blijft niet in stand zonder moeite, zonder checks en balances. Daarbij vormen kritische maatschappelijke organisaties, net als (onderzoeks)journalisten en hun media, een belangrijk tegenwicht tegenover een krachtige en dominante overheid. Maar als het organisaties onmogelijk wordt gemaakt om steun te vragen voor hun missie draait de overheid zijn eigen oppositie de nek om. Zo iets verwacht je in een dictatuur. Niet in onze democratie.

Van de goede doelen verwacht je dat ze massaal in beweging komen om dat recht in ere te herstellen, gewend als ze zijn om, in de frontlinies van de veranderende samenleving, datgene te doen waar de overheid niet aan toekomt of in faalt.

Daar heb ik nog weinig van gemerkt. Wanneer trekken we op naar Den Haag? Of beter nog, naar het Europese Hof? Want we hebben niet voor niets rechters die er op Europees niveau over kunnen oordelen. Van die mogelijkheid is nog geen gebruikgemaakt. Het is nu hoog tijd om dat te doen.

Jaap Zeekant
Hoofdredacteur a.i.

Reageren?

 

Geef uw commentaar

Leveranciers